Curtain's closed

Ik begon deze blog als ik aan het begin stond van mijn opleiding journalistiek. Twee jaar, een diploma en 395 posts later vind ik het tijd om er mee op te houden. De tijd van bloggen ligt achter mij, die van het échte werk rechter dan recht voor mij. Ik dank jullie voor het trouw doorklikken naar deze site en het lezen van mijn hersenkronkels. Het ga jullie goed. Dag, en tot later!

Dag

Examens en een eindwerk
verplichten mij
te zeggen:
Ik zie u heel graag
in maart terug.
Tot dan!

Tante Pus en nonkel Revolver

Kerstmis. Het feest om de geboorte van Jezus is het al lang niet meer. Cadeautjes, chips met dipsaus, kalkoengebraad en ijstaart, dààr draait het om, alsjeblieft zeg. Jezus wie? In ieder geval, die lekkere hapjes worden bij voorkeur in gezelschap genuttigd. Niet dat er vaste regels voor bestaan, maar toch vraagt 'de maatschappij' ons met lichte aandrang om ze in familiekring op te peuzelen. Omdat mijn familie absoluut niet buiten de lijntjes wil kleuren, komen we rond de 25ste steevast allen tesaam. Nu moet ik je wel even het volgende vertellen. Omdat de hoeveelheid hapjes in de familie IBo elk jaar grotere proporties aanneemt, hebben we besloten de tijdspanne wat uit te breiden. Ook de 24ste december wordt er naar hartelust gevierd. Die bewuste 24ste waren we dit jaar met z'n allen te gast bij mijn tante Gertrude. Niet dat ik wil kletsen ofzo, maar zij naderde op dat moment haar (100 gedeeld door 2)ste levensjaar. Ik vraag je een klein rekensommetje te maken omdat ik mijn tante Gertrude nu ook weer niet onnodig wil plagen met dat getalletje. Het arme besje zit er namelijk flink mee in, met die halve eeuw op planeet aarde. Toch wil ik het met jou eens even hebben over die tante Gertrude. Laten we haar, voor het gemak, tante Pus noemen. Doordat de jaren zoetjesaan beginnen te wegen, wil dat hormonale stelsel van haar niet altijd meer mee. Gevolg? Een kanjer van een puist op haar linkerwang. En met een puist bedoel ik wel degelijk een puist van heb ik jou daar, vol pus, centraal op die blozende linkerflank. Ik zweer het je, ik zou zo'n puist nog niet willen als ik er een Mercedes cabriolet bij cadeau kreeg. En ik kan je verzekeren, ik zou die wagen maar wat graag hebben. God, wat zou ik er mee rondtoeren. Met m'n haren wapperend in de wind reed ik naar de Provence. Ik zie het zo voor me... Maar met zo'n puist kom je naturlijk niet ver, ook al zit je in de Provence. Niet één Provençaal valt daarvoor, dat kan ik je wel vertellen. Dus laat ik die cabrio voor wat hij is en ga ik verder met dat puistverhaal. Ik veronderstel dat je wel wil aannemen dat die puist de volgende dag, wanneer de festiviteiten werden voortgezet, niet in rook was opgegaan. Ik verkneukelde me al op het weerzien met de etterbuil. De afgelopen nacht had ik namelijk enkele hilarische oneliners bedacht die ik aan de feesttafel ten beste zou brengen. Maar daar was tante Pus schijnbaar op voorbereid. Ze verscheen in vol ornaat aan de aftrap van het feest. Met op die gehavende linkerkaak van haar een fluogele pleister. In het midden was de puistheuvel zichtbaar. De Mont Ventoux zou beschaamd zijn als 'ie ernaast zou staan, zo inponerend was hij. In ieder geval, op de berg die de puist gevormd had in de pleister stond hij. Goofy. "Glunderdeglunder," zag ik tante Pus denken, en ze schoof zelfverzekerd aan tafel. Plots begon de omgeving te trillen. "Een tsunami!," dacht ik in paniek, het was tenslotte de tijd van het jaar. Maar dan realiseerde ik me dat er in de wijde omgeving geen zee te bespeuren was. Ik keek verschrikt naar fluo-Goofy. En ja hoor, die zat me daar te bibberen als was hij koning Albert. Plots vuurde tante Pus af. Rakke-takke-takke-tak. Die mitraillet van haar bleef maar geven. Ze had op dat moment best wat weg van haar man, in de volksmond ook wel nonkel Revolver. Heelder schuimkoppen pus vlogen uit de fluo-gele opening. Goofy werd zonder pardon tegen het plafond gekatapulteerd. Spaghetti werd ongevraagd van kaassaus voorzien. En tante Pus was duidelijk haar ei kwijt. Zo werd het toch nog een onvergetelijke kerst...

Om privacy-redenen werden de namen in bovenstaand artikel veranderd.

Kerstwens

Eindejaarsvraagjes

Ook ik post hier mijn eindejaarsvraagjes, en wel om twee redenen:
1) Omdat ik minstens even belangrijk ben als elke pseudo-BV die in de boekskes zijn ding mag doen.
2) Omdat we ons volop in de eindejaarsperiode bevinden, dus dat treft!


1. Vrouw van het jaar: Naima Amzil
2. Man van het jaar: Patrick Dewael:)
3. Lul (m/v) van het jaar: George W. Bush, Rik Torfs
4. Sportfiguur van het jaar: Sven Nys: domineerde (in tegenstelling tot Tom Boonen) een volledige sporttak en grijpt naast alle prijzen
5. Film: The Libertine
6. Boek: Het Spook van Toetegaai - Herman Brusselmans, Klotekanker - Jef Van Gucht
7. Gebeurtenis: Londen 07/07
8. Trend van het jaar: Ontvoeringen als chantagemiddel in Irak
9. Sportmoment van het jaar: Justine Henin-Hardenne domineert gravel-seizoen na een jaar blessure- en ziekteleed + dopingaffaire onttroont Lance Armstrong als overheerser in de Tour
10. Concert: Zaalshow: Heden soup - Wim Helsen
11. Groep (nationaal): Arsenal, Absynthe Minded, De La Vega
12. CD (nationaal): Outsides - Arsenal, (No) More Sweet Music - Hooverphonic
13. Single (nationaal): Switch - Arsenal
14. Groep (internationaal): U2
15. CD (internationaal): Intensive Care - Robbie Williams, Blinking lights and other revelations - Eels
16. Single (internationaal): Big City Life - Mattafix, All because of you - U2
17. Radioprogramma: Q-Weekend
18. Radiostation: Q-Music, Studio Brussel
19. TV-programma: Lost, Friends, Schokkend wereldnieuws, Extra's, Het geslacht De Pauw, ...
20. TV-station: Canvas, VT4
21. Mijn goede voornemens voor 2005: Met afstuderen neem ik genoegen
22. Wie zou je wel eens uit de kleren willen zien gaan: Paul D'Hoore

Lord iPod

Ik wil geen iPod, ik wil niet de hele dag muziek, ik wil niet alles fotograferen, ik hoef niet de hele dag video's. Ik wil niet voortdurend consumeren. Ik wil niet het gevoel opgedrongen krijgen dat ik wat mis. Ik wil geen iPod-accessoires. Ik wil niet steeds meer gigabytes. Ik wil geen hogere resolutie. Ik wil niet nog kleiner. Ik wil niet worden toegelaten in de wereld van de iPods waarin je afhankelijk wordt gemaakt van steeds nieuwe systemen en software. De eerste, tweede, derde, vierde, vijfde generatie, ik kan het niet meer bijhouden. Ik wil niet naar iPod-party's, ik wil geen iPod-relaties. Ik wil de man of vrouw naast me in de tram. Ik wil het liedje dat klinkt uit een openstaand raam. Ik wil niet de hele dag worden beziggehouden. Ik wil niet alles opgevuld hebben. Ik wil tijd om na te denken. Ik word niet goed van het toverwoord multimedia. Wat betekent het in godsnaam? Ik wil niet worden opgejaagd door slogans die zeggen dat er steeds meer mogelijk is. Als ik om me heen kijk, is er steeds minder mogelijk, wordt er steeds minder nagedacht, leven we steeds minder samen in de wereld. Ik wil geen vrijwillige brainwashing krijgen. Ik wil niet worden geleefd. Ik wil niet veranderen in een iPod. Het niets verdwijnt uit deze wereld. Het niets dat alles kan zijn. Misschien heb ik het wel over stilte. En leegte. Dit is pure mystiek.
-Oscar van den Boogaard in De Standaard Magazine-

08-12-1980

You may say I'm a dreamer,
but I'm not the only one,
I hope some day you'll join us,
and the world will live as one.

Tussendoortje

Even geheel tussendoor: Wanneer gaat die Lleyton Hewitt nu eens eindelijk z'n baby werpen? Ik dacht dat die zo zat te dringen...

29-11-2005: Mijn woorden stuwen de baby naar buiten.

Credo

Je mist meer
dan je meemaakt.

Helemaal
niet erg.
-Martin Bril-

In stilte

Ik wou dat ik het kon. Met jou. Want zonder lukt het me vrijwel altijd. Ik wou dat een gesprek met jou geen gevecht was, maar gewoon pràten... Over koetjes en kalfjes, desnoods. Maar ik slaag er niet in. Eerst vallen mijn koetjes eraf, en daarna mijn kalfjes. En dan staan we daar. In het gezelschap van een te lange stilte. Nochtans was er wel wat dat ik je wou vertellen. Maar als je voor me stond, was ik het gelijk weer vergeten. Alleen maar omdat je voor me stond...

Straatpoëzie

We schrijven donderdagavond, 10 november. De Boekenbeurs, al dan niet vereerd met een bezoek van de Israelische ambassade, verwacht mij. En ik haar. Ik verwachtte er zelfs nog geen klein beetje van. Een waslijst titels had ik op zak. En ik hoopte later weer buiten te wandelen met al die titels in boekvorm op zak. Diezelfde zak dan nog wel. Ja, ik ben best moeilijk... Op mijn verlanglijstje stond ook Verzamel de Liefde van de op de beurs aanwezige Bart Moeyaert. Ik ontdekte zijn poëzie op straat. Een beetje zoals Zinedine Zidane, maar dan toch weer anders. Enfin, hij zat er dus, die Moeyaert. En dat was mooi. Dan kon hij mijn gedichtenbundel signeren. En: ik had hem nog wel wat te vertellen. Geen klein bier ook niet... Groot nieuws had ik, verdorie! Ik vertelde mijn verhaal aan Bart Moeyaert. En hij vertelt het verder. Hier.

Een correcte versie van "Bekentenis" vind je hier.

Lava

Het is een zootje, die binnenkant van mij. Mijn gedachten hebben wat weg van de blubber in een lavalamp. Fel, snel, slap, eens stijgend, maar even vlug weer dalend. Niet te bevatten dat het ooit zal ophouden, mijn lavastroom van gedachten lijkt onuitputtelijk. Hoezeer ik ook mijn best doe, m'n blik afwenden van die altijd maar stijgende en dalende snothoopjes is onmogelijk. Ze blijven malen in m'n kop. Op en neer. Op is vermoeiend, neer spannend en gevaarlijk. Maar beiden doen ze pijn. En wekken ze twijfel. Ik word gillend gek. Zo denk ik dan... De tijd brengt raad, is het niet?

Sinterklaas kapoentje

Foto: ©KANAAL TWEE

Sinterklaas, die goede man uit Spanje, vertoeft weer in ons land. Dat betekent een hele hoop chocolade mannetjes, een heleboel speculaas en een hele tros mandarijntjes. En het is net over die laatste dat ik het nu eens even wil hebben. Mandarijntjes vind ik lekker, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar het is al het voorbereidend werk dat me wat terughoudend maakt. Mandarijntjes pellen vergt heel wat werk. Heel wat kunde, ook. En die kunde ontbreekt me. Ik kan het niet. Althans niet op een elegante manier. Een mandarijntje pellen. Ik blijf steeds achter met oranje vingernagels en een heerlijke odeur op mijn handen. Om nog maar te zwijgen over die verdomde "velletjes". Of draadjes. Hoe je ze ook wil noemen. Waarom hangen er aan mijn mandarijntjes nog steeds van die witte draden die op zeer appetijtelijke manier tussen mijn tanden kruipen? En ook dit: waarom zitten er in mijn mandarijntjes nog steeds een kudde pitten, ook al beloofde het reclamebord in de plaatselijke fruitwinkel me wat anders? Conclusie: ik moet dringend eens een cursus "mandarijntjes pellen" volgen. Of die Sinterklaas moet maar snel weer de stoomboot richting Spanje opzoeken. Wat wordt het? Ik laat jou beslissen...

21

Het lijkt nog net als gisteren
ik, als jong vogeltje
veilig in het nest
gevoed door mama en papa
de bek gesperd
nu
21 jaar later
zit datzelfde vogeltje
op het randje van dat nest
te oefenen
bijna klaar om dra de vleugels te spreiden
met kleine, haperende vluchten
richting onbekend terein

Echt gebeurd

Om er meteen weer in te vliegen:

De binnenkant van een vrouw, volgens een klasgenoot...

En ook nog dit: Hebben jullie mij gemist?

Kwijt

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.
-Bart Moeyaertin "Verzamel de Liefde"-

Druppel de drup

Ik ben er.
Nu wel.
Een mirakel?
Jazeker.
Het gaat namelijk niet al te best met mij.
Ziek?
Nee.
Wel wat last.
Van concentratiestoornissen, om precies te zijn.
Het lukt me niet meer.
Me focussen.
Op één ding dan.
Op meerdere wel.
Maar nooit lang.
Mijn hoofd lijkt wel een vergiet.
Het lekt langs alle kanten.
Druppel de drup drup drup.
Zo druppelen m'n gedachten er langzaam maar zeker uit.
En laten vieze vlekken achter op de stoep.
Want daar ben ik eerlijk in.
Vieze gedachten, dié heb ik.
Ik onthoud ze alleen niet altijd.
Dus kan ik ze (voorlopig) niet steeds met je delen.
Nu ben ik er.
Maar later misschien weer niet meer.
En als we later zijn, en ik ben er niet
wees dan niet héél erg boos
ok?

Nice

Een klasrakker vertelde me vanmiddag dat 'ie wel eens een peepshow bezoekt. Which is nice. Daarbij meldde hij ook dat er aan de binnenkant van die kotjes wel eens een foutief gepiloteerd kwakje aan de muren durft te hangen. Which is, eveneens, nice. Dat hij dat alles deed vlak voor ik in de blozende kaken van m'n appeltje wou bijten, dàt vond ik minder nice.

Malcontent

Belgen werken mekaar in de vernieling. Het gold meer dan ooit dit weekend. Niet zomaar twee Belgen, nee, steeds ging het om een Vlaming en een Waal. Kwestie van dat indianenverhaal over een op til staande burgeroorlog wat in de hand te werken. Vanmiddag speelden Xavier Malisse en Olivier Rochus de finale van het tennistornooi van Mons. In dit geval nam Malisse de rol van Vlaming voor zijn rekening, Rochus deed dienst als Waal. Akkoord, één van de twee moest winnen. Er viel niet onderuit te komen, nietwaar. Na twee korte sets mocht Olivier Rochus zich de overwinnaar van het communautaire duel noemen. Op datzelfde moment speelde zich op een handvol kilometers meer ten zuiden een nagenoeg identiek verhaal af. Philip Gilbert (in dit geval de Waal) en Stijn Devolder (in dit geval, én in alle andere gevallen, de Vlaming) reden samen op kop in de op één na laatste Pro Tour-wedstrijd van het seizoen. Ook hier kon slechts één man winnen. Het verschil was dat er hier ook nog andere kapers op de kust waren. Samenwerken was dus ten zeerste aan te raden. Maar dat was buiten het koppige karakter van "Volderke" gerekend. Hij wist namelijk dat hij tegen de explosieve Gilbert geen schijn van kans maakte in de sprint. En dus redeneerde hij: nog liever nen Duits dan ne Waal, verdomme! En Volderke hield de beentjes stil. Gevolg: geen Vlaming, geen Waal, maar wel nen Duits op het hoogste schavotje. Vlamingen malcontent, Walen malcontent, koning Albert malcontent, kortom: iedereen malcontent.

Toetegaai

Ik zat te kakken. Iedereen moet kakken. Prinses Mathilde ook. Ik zie haar al bezig, met dat hol boven de pot. Haar stront komt eruit. Waar blijft het vandaan komen, zo denkt de prinses.
Ik doe al een tijd m'n best om aan haar e-mailadres te raken. Het zit er voorlopig niet in, hoewel ik mensen uit de hogere kringen ken. Wat zou ik haar mailen? Wel, een paar simpele dingen. Dat ik erg dol ben op ons kleine landje aan de zee. Bovendien, prinses Mathilde, ik heb kennis aan een keeshond die kan praten. Nou ja, kennis. Ik heb 'm één keer ontmoet. Verder weet ik weinig over hem. Of hij broertjes of zusjes heeft, dat weet ik niet eens. Je mag me altijd terugmailen. Bij voorkeur na zeven uur 's avonds.
Ik verliet de wc's en ging terug aan m'n tafeltje zitten in Den Dauphiné Libéré. Aan het tafeltje naast me zaten drie moslims te zwijgen. Wat waren ze aan het bekokstoven? Als moslims zitten te zwijgen moet je uitkijken. Dan zou plotseling een van hen, of erger nog, twee van hen, kunnen ontploffen. Dat ze alledrie ontploffen, daar wil ik niet eens aan denken. Voorlopig lurkten ze aan hun thee. De ene had een serieuze buik onder z'n hemd, dus daar zou het dynamiet kunnen zitten. Als het zo verderging zou ik de politie bellen. Ik ken commisaris Mastique persoonlijk.
De drie moslims stonden op. Nu gaat het gebeuren, dacht ik bij mezelf. We gaan er allemaal aan. Dag lieve vrienden, dag prinses Mathilde, zij die in de lucht gaan vliegen groeten jullie en hopen jullie terug te zien in de betere wereld aan de overkant. De drie moslims gingen naar buiten. Wat een opluchting, wat een onbeschrijflijke opluchting. Bijna had ik het Hosanna-lied gezongen, hoewel ik de exacte woorden ervan niet ken. Ooit, toen ik een jeugdige katholiek was, kende ik ze wel en zong ik ze wel eens, als ik eenzaam in de Hamse bossen dwaalde, doch nu, nee, niet meer. Was het niet iets als Hossana in den hoge, ik kom naar u toe gevloge? Et cetera. Prachtig lied.
-Uit: Het spook van toetegaai van Herman Brusselmans, uitgegeven bij Prometheus, Amsterdam, 2005-

Charme

Het is nog maar net herfst en ik mis die zomer al. Ik mis de warme zonnestralen op mijn huid. De nachtelijke terrasjes, de geluiden van de krekels en de ijsblokjes in de witte wijn. Ik mis de lange strandwandelingen en ik mis het plukken van een witte steen voor op de bodem van ons tuinvijvertje. Maar deze tijd van het jaar heeft ook z'n charmes. En daar trek ik me aan op. Nu is het tijd voor de dikke jassen, voor een lopende neus en voor een schorre stem. Voor fietstochtjes in het donker van en naar het station. Voor mistlampen en paraplu's. Jazeker, deze tijd van het jaar heeft z'n charmes. Of toch niet?

Duimenjus

Ik heb zin om een ellenlang stuk te schrijven vandaag. Zin. Potverdorie, zin met hopen heb ik. En een probleem. Dat ook. Ik heb namelijk niet het flauwste benul waarover ik dat stuk dan wel zou moeten schrijven. Jij wel? Er gebeurt dan ook geen drol hier. Akkoord, ik zou het kunnen hebben over Marc Verwilghen, over de stakingsdreiging of over Emmanuel . Eventueel. Maar een ellenlang stuk? Zou dat niet gaan vervelen? Hoe vlot het ook geschreven is, je zou het niet uitlezen, nietwaar? Ik zou wat kunnen maken dat steek houdt met de titel van m'n blog. Maar ik kan dat soort stukjes niet uit mijn duim blijven zuigen. Zoveel zit daar nu ook weer niet in. Dus wacht ik. Op mijn prins, of op wat nieuw jus in m'n duim.

De lenige liefde

Zoals je binnenkwam en dag zei,
en uit je kleren en je woorden stapte

(het voorlaatste wat je voor me uit-
deed was het woord “lieveling”
en het laatste een glimlach; toen
opende je de haakjes en ik kwam erin
en je sloot ze)

zo ging je ook weer weg, trok
enkel veel te dunne woorden
van afscheid om je heen en rilde.
-Herman de Coninck-

Verloren

Een lekkere serie. Daar niet van. Maar toch. Ik heb er m'n bedenkingen bij. Waarom het zo donker is als ik er naar kijk, bijvoorbeeld. En waarom er zulke angstaanjagende muziekjes in zitten. En waarom ik erna droom van lijken die bij me komen spoken. Om er maar een paar te noemen...

Maarten

Ik vroeg het me net af.
Waarom geven we de pijp aan Maarten, en niet aan Robin?
Ik stel voor dat jij dat even voor me opzoekt, ok?
Alvast bedankt!

Kiplekker

Vandaag voelde ik me goed. Kiplekker. Sterker nog: ik voelde me zo goed, dat ik even dacht dat ik jarig was. Ja, zo gesmeerd liep het wel vandaag. Ik was natuurlijk helemaal niet jarig, dat festijn vindt pas volgende maand plaats. Maar toch, het leek wel alsof de goden me vandaag al een voorsmaakje wilden geven. Ken je dat? Dat gevoel? Dat je je net zo een klein gekleurd kussentje uit een cadeauwinkel voelt? Wel, dat overkwam mij vandaag. Waarom? Wel, laten we het zo stellen: je moet mij gewoon een keer m'n zin geven, en dan krijg je dit als resultaat...

Winkelen of kopen

Ik moest en zou vanmiddag een jas gaan kopen. In de eerste de beste winkel die ik binnenliep, zag ik een prachtexemplaar hangen. Maar hoe mooi hij ook was, ik durfde hem niet te kopen. Nòg niet. Je weet namelijk nooit of er in een andere winkel niet een nòg mooiere jas hangt. Dus ik hobbelde verder van winkel tot winkel. Drie uur later stapte ik weer diezelfde winkel binnen. En ik kocht het prachtexemplaar. Dat zul je altijd zien. Het is om de wubbes van te krijgen. Ach ja. Ik hou dan ook niet van winkelen. Wél van kopen...

Wat nu, Bavo?

Z'n lippen savoureerden
de Nederlandse taal
zelfs een simpel 'goede avond' klonk
uit zijn mond nooit banaal

Hij was een lichtend baken
van rust in het gedaas
hij kon met blikken laken
u kent 'm: Bavo Claes

Werd het nieuws hem droef te moede?
we kunnen hieromtrent
slechts gissen en vermoeden
Geen mens die
't antwoord kent

Z'n rust is 'm gegund
maar het gevoel is ambigu
één vraag houdt ons nog wakker:
Wat nu, Bavo?
Wat nu?
SwissLife in De Standaard

Wiskunde

Volgens één of andere professor scoren Belgische studenten lager op wiskunde omdat ze 31 uitspreken als één-en-dertig en niet als dertig-één. Aha! Dat verklaart veel...

Choose life

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?
-Mark "Rent-boy" Renton in Trainspotting-

Denken

"Schakel je gedachten maar uit." Dat zei mijn moeder vroeger altijd tegen me bij het slapengaan. Toen dacht ik echter nog niet zo over de dingen na als nu. En vanmiddag schoot dat zinnetje weer hops m'n gedachtengang in. Ik vroeg het me af: kàn je je gedachten wel uitschakelen? Kan je aan 'niks' denken? Of dènk je alleen maar dat je aan niks denkt?
Nu jij weer...