Everything You Always Wanted to Know About Sex *But Were Afraid to Ask

Curtain's closed

2006-07-31T12:26:00.000-07:00

Ik begon deze blog als ik aan het begin stond van mijn opleiding journalistiek. Twee jaar, een diploma en 395 posts later vind ik het tijd om er mee op te houden. De tijd van bloggen ligt achter mij, die van het échte werk rechter dan recht voor mij. Ik dank jullie voor het trouw doorklikken naar deze site en het lezen van mijn hersenkronkels. Het ga jullie goed. Dag, en tot later!

Dag

2006-01-14T12:24:00.000-08:00

Examens en een eindwerk
verplichten mij
te zeggen:
Ik zie u heel graag
in maart terug.
Tot dan!

Tante Pus en nonkel Revolver

2005-12-29T21:24:00.000-08:00

Kerstmis. Het feest om de geboorte van Jezus is het al lang niet meer. Cadeautjes, chips met dipsaus, kalkoengebraad en ijstaart, dààr draait het om, alsjeblieft zeg. Jezus wie? In ieder geval, die lekkere hapjes worden bij voorkeur in gezelschap genuttigd. Niet dat er vaste regels voor bestaan, maar toch vraagt 'de maatschappij' ons met lichte aandrang om ze in familiekring op te peuzelen. Omdat mijn familie absoluut niet buiten de lijntjes wil kleuren, komen we rond de 25ste steevast allen tesaam. Nu moet ik je wel even het volgende vertellen. Omdat de hoeveelheid hapjes in de familie IBo elk jaar grotere proporties aanneemt, hebben we besloten de tijdspanne wat uit te breiden. Ook de 24ste december wordt er naar hartelust gevierd. Die bewuste 24ste waren we dit jaar met z'n allen te gast bij mijn tante Gertrude. Niet dat ik wil kletsen ofzo, maar zij naderde op dat moment haar (100 gedeeld door 2)ste levensjaar. Ik vraag je een klein rekensommetje te maken omdat ik mijn tante Gertrude nu ook weer niet onnodig wil plagen met dat getalletje. Het arme besje zit er namelijk flink mee in, met die halve eeuw op planeet aarde. Toch wil ik het met jou eens even hebben over die tante Gertrude. Laten we haar, voor het gemak, tante Pus noemen. Doordat de jaren zoetjesaan beginnen te wegen, wil dat hormonale stelsel van haar niet altijd meer mee. Gevolg? Een kanjer van een puist op haar linkerwang. En met een puist bedoel ik wel degelijk een puist van heb ik jou daar, vol pus, centraal op die blozende linkerflank. Ik zweer het je, ik zou zo'n puist nog niet willen als ik er een Mercedes cabriolet bij cadeau kreeg. En ik kan je verzekeren, ik zou die wagen maar wat graag hebben. God, wat zou ik er mee rondtoeren. Met m'n haren wapperend in de wind reed ik naar de Provence. Ik zie het zo voor me... Maar met zo'n puist kom je naturlijk niet ver, ook al zit je in de Provence. Niet één Provençaal valt daarvoor, dat kan ik je wel vertellen. Dus laat ik die cabrio voor wat hij is en ga ik verder met dat puistverhaal. Ik veronderstel dat je wel wil aannemen dat die puist de volgende dag, wanneer de festiviteiten werden voortgezet, niet in rook was opgegaan. Ik verkneukelde me al op het weerzien met de etterbuil. De afgelopen nacht had ik namelijk enkele hilarische oneliners bedacht die ik aan de feesttafel ten beste zou brengen. Maar daar was tante Pus schijnbaar op voorbereid. Ze verscheen in vol ornaat aan de aftrap van het feest. Met op die gehavende linkerkaak van haar een fluogele pleister. In het midden was de puistheuvel zichtbaar. De Mont Ventoux zou beschaamd zijn als 'ie ernaast zou staan, zo inponerend was hij. In ieder geval, op de berg die de puist gevormd had in de pleister stond hij. Goofy. "Glunderdeglunder," zag ik tante Pus denken, en ze schoof zelfverzekerd aan tafel. Plots begon de omgeving te trillen. "Een tsunami!," dacht ik in paniek, het was tenslotte de tijd van het jaar. Maar dan realiseerde ik me dat er in de wijde omgeving geen zee te bespeuren was. Ik keek verschrikt naar fluo-Goofy. En ja hoor, die zat me daar te bibberen als was hij koning Albert. Plots vuurde tante Pus af. Rakke-takke-takke-tak. Die mitraillet van haar bleef maar geven. Ze had op dat moment best wat weg van haar man, in de volksmond ook wel nonkel Revolver. Heelder schuimkoppen pus vlogen uit de fluo-gele opening. Goofy werd zonder pardon tegen het plafond gekatapulteerd. Spaghetti werd ongevraagd van kaassaus voorzien. En tante Pus was duidelijk haar ei kwijt. Zo werd het toch nog een onvergetelijke kerst...

Om privacy-redenen werden de namen in bovenstaand artikel veranderd.

Kerstwens

2005-12-25T13:22:00.000-08:00

Eindejaarsvraagjes

2005-12-21T19:41:00.000-08:00

Ook ik post hier mijn eindejaarsvraagjes, en wel om twee redenen:
1) Omdat ik minstens even belangrijk ben als elke pseudo-BV die in de boekskes zijn ding mag doen.
2) Omdat we ons volop in de eindejaarsperiode bevinden, dus dat treft!

1. Vrouw van het jaar: Naima Amzil
2. Man van het jaar: Patrick Dewael:)
3. Lul (m/v) van het jaar: George W. Bush, Rik Torfs
4. Sportfiguur van het jaar: Sven Nys: domineerde (in tegenstelling tot Tom Boonen) een volledige sporttak en grijpt naast alle prijzen
5. Film: The Libertine
6. Boek: Het Spook van Toetegaai - Herman Brusselmans, Klotekanker - Jef Van Gucht
7. Gebeurtenis: Londen 07/07
8. Trend van het jaar: Ontvoeringen als chantagemiddel in Irak
9. Sportmoment van het jaar: Justine Henin-Hardenne domineert gravel-seizoen na een jaar blessure- en ziekteleed + dopingaffaire onttroont Lance Armstrong als overheerser in de Tour
10. Concert: Zaalshow: Heden soup - Wim Helsen
11. Groep (nationaal): Arsenal, Absynthe Minded, De La Vega
12. CD (nationaal): Outsides - Arsenal, (No) More Sweet Music - Hooverphonic
13. Single (nationaal): Switch - Arsenal
14. Groep (internationaal): U2
15. CD (internationaal): Intensive Care - Robbie Williams, Blinking lights and other revelations - Eels
16. Single (internationaal): Big City Life - Mattafix, All because of you - U2
17. Radioprogramma: Q-Weekend
18. Radiostation: Q-Music, Studio Brussel
19. TV-programma: Lost, Friends, Schokkend wereldnieuws, Extra's, Het geslacht De Pauw, ...
20. TV-station: Canvas, VT4
21. Mijn goede voornemens voor 2005: Met afstuderen neem ik genoegen
22. Wie zou je wel eens uit de kleren willen zien gaan: Paul D'Hoore

Lord iPod

2005-12-10T14:39:00.000-08:00

Ik wil geen iPod, ik wil niet de hele dag muziek, ik wil niet alles fotograferen, ik hoef niet de hele dag video's. Ik wil niet voortdurend consumeren. Ik wil niet het gevoel opgedrongen krijgen dat ik wat mis. Ik wil geen iPod-accessoires. Ik wil niet steeds meer gigabytes. Ik wil geen hogere resolutie. Ik wil niet nog kleiner. Ik wil niet worden toegelaten in de wereld van de iPods waarin je afhankelijk wordt gemaakt van steeds nieuwe systemen en software. De eerste, tweede, derde, vierde, vijfde generatie, ik kan het niet meer bijhouden. Ik wil niet naar iPod-party's, ik wil geen iPod-relaties. Ik wil de man of vrouw naast me in de tram. Ik wil het liedje dat klinkt uit een openstaand raam. Ik wil niet de hele dag worden beziggehouden. Ik wil niet alles opgevuld hebben. Ik wil tijd om na te denken. Ik word niet goed van het toverwoord multimedia. Wat betekent het in godsnaam? Ik wil niet worden opgejaagd door slogans die zeggen dat er steeds meer mogelijk is. Als ik om me heen kijk, is er steeds minder mogelijk, wordt er steeds minder nagedacht, leven we steeds minder samen in de wereld. Ik wil geen vrijwillige brainwashing krijgen. Ik wil niet worden geleefd. Ik wil niet veranderen in een iPod. Het niets verdwijnt uit deze wereld. Het niets dat alles kan zijn. Misschien heb ik het wel over stilte. En leegte. Dit is pure mystiek.
-Oscar van den Boogaard in De Standaard Magazine-

08-12-1980

2005-12-08T21:58:00.000-08:00

You may say I'm a dreamer,
but I'm not the only one,
I hope some day you'll join us,
and the world will live as one.

Tussendoortje

2005-11-28T18:52:00.000-08:00

Even geheel tussendoor: Wanneer gaat die Lleyton Hewitt nu eens eindelijk z'n baby werpen? Ik dacht dat die zo zat te dringen...

29-11-2005: Mijn woorden stuwen de baby naar buiten.

Credo

2005-11-24T21:46:00.000-08:00

Je mist meer
dan je meemaakt.

Helemaal
niet erg.
-Martin Bril-

In stilte

2005-11-19T16:08:00.000-08:00

Ik wou dat ik het kon. Met jou. Want zonder lukt het me vrijwel altijd. Ik wou dat een gesprek met jou geen gevecht was, maar gewoon pràten... Over koetjes en kalfjes, desnoods. Maar ik slaag er niet in. Eerst vallen mijn koetjes eraf, en daarna mijn kalfjes. En dan staan we daar. In het gezelschap van een te lange stilte. Nochtans was er wel wat dat ik je wou vertellen. Maar als je voor me stond, was ik het gelijk weer vergeten. Alleen maar omdat je voor me stond...

Straatpoëzie

2005-11-16T18:51:00.000-08:00

We schrijven donderdagavond, 10 november. De Boekenbeurs, al dan niet vereerd met een bezoek van de Israelische ambassade, verwacht mij. En ik haar. Ik verwachtte er zelfs nog geen klein beetje van. Een waslijst titels had ik op zak. En ik hoopte later weer buiten te wandelen met al die titels in boekvorm op zak. Diezelfde zak dan nog wel. Ja, ik ben best moeilijk... Op mijn verlanglijstje stond ook Verzamel de Liefde van de op de beurs aanwezige Bart Moeyaert. Ik ontdekte zijn poëzie op straat. Een beetje zoals Zinedine Zidane, maar dan toch weer anders. Enfin, hij zat er dus, die Moeyaert. En dat was mooi. Dan kon hij mijn gedichtenbundel signeren. En: ik had hem nog wel wat te vertellen. Geen klein bier ook niet... Groot nieuws had ik, verdorie! Ik vertelde mijn verhaal aan Bart Moeyaert. En hij vertelt het verder. Hier.

Een correcte versie van "Bekentenis" vind je hier.

Lava

2005-11-12T19:39:00.000-08:00

Het is een zootje, die binnenkant van mij. Mijn gedachten hebben wat weg van de blubber in een lavalamp. Fel, snel, slap, eens stijgend, maar even vlug weer dalend. Niet te bevatten dat het ooit zal ophouden, mijn lavastroom van gedachten lijkt onuitputtelijk. Hoezeer ik ook mijn best doe, m'n blik afwenden van die altijd maar stijgende en dalende snothoopjes is onmogelijk. Ze blijven malen in m'n kop. Op en neer. Op is vermoeiend, neer spannend en gevaarlijk. Maar beiden doen ze pijn. En wekken ze twijfel. Ik word gillend gek. Zo denk ik dan... De tijd brengt raad, is het niet?

Sinterklaas kapoentje

2005-11-04T15:26:00.000-08:00

Foto: ©KANAAL TWEE

Sinterklaas, die goede man uit Spanje, vertoeft weer in ons land. Dat betekent een hele hoop chocolade mannetjes, een heleboel speculaas en een hele tros mandarijntjes. En het is net over die laatste dat ik het nu eens even wil hebben. Mandarijntjes vind ik lekker, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar het is al het voorbereidend werk dat me wat terughoudend maakt. Mandarijntjes pellen vergt heel wat werk. Heel wat kunde, ook. En die kunde ontbreekt me. Ik kan het niet. Althans niet op een elegante manier. Een mandarijntje pellen. Ik blijf steeds achter met oranje vingernagels en een heerlijke odeur op mijn handen. Om nog maar te zwijgen over die verdomde "velletjes". Of draadjes. Hoe je ze ook wil noemen. Waarom hangen er aan mijn mandarijntjes nog steeds van die witte draden die op zeer appetijtelijke manier tussen mijn tanden kruipen? En ook dit: waarom zitten er in mijn mandarijntjes nog steeds een kudde pitten, ook al beloofde het reclamebord in de plaatselijke fruitwinkel me wat anders? Conclusie: ik moet dringend eens een cursus "mandarijntjes pellen" volgen. Of die Sinterklaas moet maar snel weer de stoomboot richting Spanje opzoeken. Wat wordt het? Ik laat jou beslissen...

21

2005-10-31T14:21:00.000-08:00

Het lijkt nog net als gisteren
ik, als jong vogeltje
veilig in het nest
gevoed door mama en papa
de bek gesperd
nu
21 jaar later
zit datzelfde vogeltje
op het randje van dat nest
te oefenen
bijna klaar om dra de vleugels te spreiden
met kleine, haperende vluchten
richting onbekend terein

Echt gebeurd

2005-10-28T12:02:00.000-07:00

Om er meteen weer in te vliegen:

De binnenkant van een vrouw, volgens een klasgenoot...

En ook nog dit: Hebben jullie mij gemist?

Kwijt

2005-10-12T23:19:00.000-07:00

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.
-Bart Moeyaertin "Verzamel de Liefde"-

Druppel de drup

2005-10-11T22:48:00.000-07:00

Ik ben er.
Nu wel.
Een mirakel?
Jazeker.
Het gaat namelijk niet al te best met mij.
Ziek?
Nee.
Wel wat last.
Van concentratiestoornissen, om precies te zijn.
Het lukt me niet meer.
Me focussen.
Op één ding dan.
Op meerdere wel.
Maar nooit lang.
Mijn hoofd lijkt wel een vergiet.
Het lekt langs alle kanten.
Druppel de drup drup drup.
Zo druppelen m'n gedachten er langzaam maar zeker uit.
En laten vieze vlekken achter op de stoep.
Want daar ben ik eerlijk in.
Vieze gedachten, dié heb ik.
Ik onthoud ze alleen niet altijd.
Dus kan ik ze (voorlopig) niet steeds met je delen.
Nu ben ik er.
Maar later misschien weer niet meer.
En als we later zijn, en ik ben er niet
wees dan niet héél erg boos
ok?

Nice

2005-10-10T18:36:00.000-07:00

Een klasrakker vertelde me vanmiddag dat 'ie wel eens een peepshow bezoekt. Which is nice. Daarbij meldde hij ook dat er aan de binnenkant van die kotjes wel eens een foutief gepiloteerd kwakje aan de muren durft te hangen. Which is, eveneens, nice. Dat hij dat alles deed vlak voor ik in de blozende kaken van m'n appeltje wou bijten, dàt vond ik minder nice.

Malcontent

2005-10-09T22:56:00.000-07:00

Belgen werken mekaar in de vernieling. Het gold meer dan ooit dit weekend. Niet zomaar twee Belgen, nee, steeds ging het om een Vlaming en een Waal. Kwestie van dat indianenverhaal over een op til staande burgeroorlog wat in de hand te werken. Vanmiddag speelden Xavier Malisse en Olivier Rochus de finale van het tennistornooi van Mons. In dit geval nam Malisse de rol van Vlaming voor zijn rekening, Rochus deed dienst als Waal. Akkoord, één van de twee moest winnen. Er viel niet onderuit te komen, nietwaar. Na twee korte sets mocht Olivier Rochus zich de overwinnaar van het communautaire duel noemen. Op datzelfde moment speelde zich op een handvol kilometers meer ten zuiden een nagenoeg identiek verhaal af. Philip Gilbert (in dit geval de Waal) en Stijn Devolder (in dit geval, én in alle andere gevallen, de Vlaming) reden samen op kop in de op één na laatste Pro Tour-wedstrijd van het seizoen. Ook hier kon slechts één man winnen. Het verschil was dat er hier ook nog andere kapers op de kust waren. Samenwerken was dus ten zeerste aan te raden. Maar dat was buiten het koppige karakter van "Volderke" gerekend. Hij wist namelijk dat hij tegen de explosieve Gilbert geen schijn van kans maakte in de sprint. En dus redeneerde hij: nog liever nen Duits dan ne Waal, verdomme! En Volderke hield de beentjes stil. Gevolg: geen Vlaming, geen Waal, maar wel nen Duits op het hoogste schavotje. Vlamingen malcontent, Walen malcontent, koning Albert malcontent, kortom: iedereen malcontent.

Toetegaai

2005-10-08T16:46:00.000-07:00

Ik zat te kakken. Iedereen moet kakken. Prinses Mathilde ook. Ik zie haar al bezig, met dat hol boven de pot. Haar stront komt eruit. Waar blijft het vandaan komen, zo denkt de prinses.
Ik doe al een tijd m'n best om aan haar e-mailadres te raken. Het zit er voorlopig niet in, hoewel ik mensen uit de hogere kringen ken. Wat zou ik haar mailen? Wel, een paar simpele dingen. Dat ik erg dol ben op ons kleine landje aan de zee. Bovendien, prinses Mathilde, ik heb kennis aan een keeshond die kan praten. Nou ja, kennis. Ik heb 'm één keer ontmoet. Verder weet ik weinig over hem. Of hij broertjes of zusjes heeft, dat weet ik niet eens. Je mag me altijd terugmailen. Bij voorkeur na zeven uur 's avonds.
Ik verliet de wc's en ging terug aan m'n tafeltje zitten in Den Dauphiné Libéré. Aan het tafeltje naast me zaten drie moslims te zwijgen. Wat waren ze aan het bekokstoven? Als moslims zitten te zwijgen moet je uitkijken. Dan zou plotseling een van hen, of erger nog, twee van hen, kunnen ontploffen. Dat ze alledrie ontploffen, daar wil ik niet eens aan denken. Voorlopig lurkten ze aan hun thee. De ene had een serieuze buik onder z'n hemd, dus daar zou het dynamiet kunnen zitten. Als het zo verderging zou ik de politie bellen. Ik ken commisaris Mastique persoonlijk.
De drie moslims stonden op. Nu gaat het gebeuren, dacht ik bij mezelf. We gaan er allemaal aan. Dag lieve vrienden, dag prinses Mathilde, zij die in de lucht gaan vliegen groeten jullie en hopen jullie terug te zien in de betere wereld aan de overkant. De drie moslims gingen naar buiten. Wat een opluchting, wat een onbeschrijflijke opluchting. Bijna had ik het Hosanna-lied gezongen, hoewel ik de exacte woorden ervan niet ken. Ooit, toen ik een jeugdige katholiek was, kende ik ze wel en zong ik ze wel eens, als ik eenzaam in de Hamse bossen dwaalde, doch nu, nee, niet meer. Was het niet iets als Hossana in den hoge, ik kom naar u toe gevloge? Et cetera. Prachtig lied.
-Uit: Het spook van toetegaai van Herman Brusselmans, uitgegeven bij Prometheus, Amsterdam, 2005-

Charme

2005-10-07T23:59:00.000-07:00

Het is nog maar net herfst en ik mis die zomer al. Ik mis de warme zonnestralen op mijn huid. De nachtelijke terrasjes, de geluiden van de krekels en de ijsblokjes in de witte wijn. Ik mis de lange strandwandelingen en ik mis het plukken van een witte steen voor op de bodem van ons tuinvijvertje. Maar deze tijd van het jaar heeft ook z'n charmes. En daar trek ik me aan op. Nu is het tijd voor de dikke jassen, voor een lopende neus en voor een schorre stem. Voor fietstochtjes in het donker van en naar het station. Voor mistlampen en paraplu's. Jazeker, deze tijd van het jaar heeft z'n charmes. Of toch niet?

Duimenjus

2005-10-06T20:17:00.000-07:00

Ik heb zin om een ellenlang stuk te schrijven vandaag. Zin. Potverdorie, zin met hopen heb ik. En een probleem. Dat ook. Ik heb namelijk niet het flauwste benul waarover ik dat stuk dan wel zou moeten schrijven. Jij wel? Er gebeurt dan ook geen drol hier. Akkoord, ik zou het kunnen hebben over Marc Verwilghen, over de stakingsdreiging of over Emmanuel . Eventueel. Maar een ellenlang stuk? Zou dat niet gaan vervelen? Hoe vlot het ook geschreven is, je zou het niet uitlezen, nietwaar? Ik zou wat kunnen maken dat steek houdt met de titel van m'n blog. Maar ik kan dat soort stukjes niet uit mijn duim blijven zuigen. Zoveel zit daar nu ook weer niet in. Dus wacht ik. Op mijn prins, of op wat nieuw jus in m'n duim.

De lenige liefde

2005-10-05T23:59:00.000-07:00

Zoals je binnenkwam en dag zei,
en uit je kleren en je woorden stapte

(het voorlaatste wat je voor me uit-
deed was het woord “lieveling”
en het laatste een glimlach; toen
opende je de haakjes en ik kwam erin
en je sloot ze)

zo ging je ook weer weg, trok
enkel veel te dunne woorden
van afscheid om je heen en rilde.
-Herman de Coninck-

Verloren

2005-10-04T22:29:00.000-07:00

Een lekkere serie. Daar niet van. Maar toch. Ik heb er m'n bedenkingen bij. Waarom het zo donker is als ik er naar kijk, bijvoorbeeld. En waarom er zulke angstaanjagende muziekjes in zitten. En waarom ik erna droom van lijken die bij me komen spoken. Om er maar een paar te noemen...

Maarten

2005-10-03T23:02:00.000-07:00

Ik vroeg het me net af.
Waarom geven we de pijp aan Maarten, en niet aan Robin?
Ik stel voor dat jij dat even voor me opzoekt, ok?
Alvast bedankt!

Kiplekker

2005-10-02T19:53:00.000-07:00

Vandaag voelde ik me goed. Kiplekker. Sterker nog: ik voelde me zo goed, dat ik even dacht dat ik jarig was. Ja, zo gesmeerd liep het wel vandaag. Ik was natuurlijk helemaal niet jarig, dat festijn vindt pas volgende maand plaats. Maar toch, het leek wel alsof de goden me vandaag al een voorsmaakje wilden geven. Ken je dat? Dat gevoel? Dat je je net zo een klein gekleurd kussentje uit een cadeauwinkel voelt? Wel, dat overkwam mij vandaag. Waarom? Wel, laten we het zo stellen: je moet mij gewoon een keer m'n zin geven, en dan krijg je dit als resultaat...

Winkelen of kopen

2005-10-01T16:48:00.000-07:00

Ik moest en zou vanmiddag een jas gaan kopen. In de eerste de beste winkel die ik binnenliep, zag ik een prachtexemplaar hangen. Maar hoe mooi hij ook was, ik durfde hem niet te kopen. Nòg niet. Je weet namelijk nooit of er in een andere winkel niet een nòg mooiere jas hangt. Dus ik hobbelde verder van winkel tot winkel. Drie uur later stapte ik weer diezelfde winkel binnen. En ik kocht het prachtexemplaar. Dat zul je altijd zien. Het is om de wubbes van te krijgen. Ach ja. Ik hou dan ook niet van winkelen. Wél van kopen...

Wat nu, Bavo?

2005-09-30T23:51:00.000-07:00

Z'n lippen savoureerden
de Nederlandse taal
zelfs een simpel 'goede avond' klonk
uit zijn mond nooit banaal

Hij was een lichtend baken
van rust in het gedaas
hij kon met blikken laken
u kent 'm: Bavo Claes

Werd het nieuws hem droef te moede?
we kunnen hieromtrent
slechts gissen en vermoeden
Geen mens die
't antwoord kent

Z'n rust is 'm gegund
maar het gevoel is ambigu
één vraag houdt ons nog wakker:
Wat nu, Bavo?
Wat nu?
SwissLife in De Standaard

Wiskunde

2005-09-29T21:19:00.000-07:00

Volgens één of andere professor scoren Belgische studenten lager op wiskunde omdat ze 31 uitspreken als één-en-dertig en niet als dertig-één. Aha! Dat verklaart veel...

Choose life

2005-09-28T19:32:00.000-07:00

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?
-Mark "Rent-boy" Renton in Trainspotting-

Denken

2005-09-27T23:22:00.000-07:00

"Schakel je gedachten maar uit." Dat zei mijn moeder vroeger altijd tegen me bij het slapengaan. Toen dacht ik echter nog niet zo over de dingen na als nu. En vanmiddag schoot dat zinnetje weer hops m'n gedachtengang in. Ik vroeg het me af: kàn je je gedachten wel uitschakelen? Kan je aan 'niks' denken? Of dènk je alleen maar dat je aan niks denkt?
Nu jij weer...

De laatste (?)

2005-09-26T22:14:00.000-07:00

Hij zit erop. Mijn laatste eerste schooldag. Het deed me terugdenken aan mijn eerste eerste schooldag. Niet dat er, buiten dat het in beide gevallen een eerste schooldag was, verdere raakpunten zijn. Die van vandaag ging bijvoorbeeld niet gepaard met traantjes. Althans niet van mij... En die van toen ging dan weer niet gepaard met een onkunde van de Franse taal. Ach wat dan nog, ze zullen heus allebei hun charme wel gehad hebben. Maar toch ben ik blij dat ik ze nu allemaal doorworsteld heb. En dat ik zodra aan het échte leven kan beginnen...

Gespierde boomstronken

2005-09-25T20:47:00.000-07:00

Vandaag vond in Madrid het wereldkampioenschap wielrennen op de weg plaats. De hoogmis voor elke wielerliefhebber. Met zowaar een Belg in de hoofdrol. Wat zeg ik, met zowaar twee Belgen in de hoofdrol. Want niet de uiteindelijke winnaar Tom Boonen, maar wel commentator Michel Wuyts stal vanmiddag de show. Voor het vaderland legendarische beelden, voorzien van vakkundig commentaar: "Tommeke, Tommeke, Tommeke, wa doet ge nu? Moeder! We zijn nog nie thuis!" Of hoe je een wedstrijd de vernieling in tatert... Ik wil je trouwens wel een geheimpje verklappen: Volgens mij is Michel Wuyts stiekem verliefd op Tom Boonen. Ik heb het al een tijdje in de smiezen. Al van toen Boonen als jong kuiken derde werd in Parijs-Roubaix en Michel Wuys helemaal van Scherpenheuvel naar Balen trok om eens over de jongen zijn gespierde boomstronken (lees: benen) te wrijven.
In ieder geval: Wuyts was vanmiddag niet alleen om de middag van de doorsnee Vlaming naar de vaantjes te helpen. Hij kreeg deskundige hulp van, ik vermeldde hem hier al eerder, oud-wielrenner (nou ja...) Hans De Clercq. Veel meer dan instemmen zat er voor de arme jongen, die nog steeds vruchteloos wacht op die baard in de keel, ook vandaag niet in. Maar goed, Tom Boonen won dus, maar van een rechtstreeks interview met de winnaar kon hoe dan ook geen sprake zijn. Want Wuyts en De Clercq, die hadden wel andere zorgen aan hun hoofd. Zou de Brabançonne het wel doen vandaag? Die had het blijkbaar enkele dagen geleden, tijdens het juniorenkampioenschap, laten afweten. Geef toe, je zou voor minder die interviews laten varen. En dus stond Renaat Schotte, nog zo'n wielerclown van de VRT, er voor Piet Snot bij, daar aan de aankomstlijn. Schotte mengde zich dan maar tussen de Kasseifretters en ging achter zijn collegaclown Karl Vannieuwkerke staan zwaaien met een hoop vlaggen. Vanniewkerke was daardoor zo van z'n melk dat hij niet meer wist of nu Philip Gilbert dan wel Patrick Lefevre aan het woord was.
De VRT maakte er, met andere woorden, naar goede gewoonte weer een soepke van. De redder van de staatzender was, hoe kan het ook anders, Tom Boonen himself. "I will fuck on the first date" aldus Boonen. En hop, voor al die verliefde tienermeisjes én Michel Wuyts, was de VRT alweer je van het. Bij deze is bewezen wat mijn grootvader al jaren beweert: tegenwoordig draait het allemaal om seks.

Opaatjes

2005-09-24T21:38:00.000-07:00

Ik oefen een enorme aantrekkingskracht uit op opaatjes. Niet op athletisch gebouwde, knappe, donkere, jonge mannen. Neen. Wel op verimpelde, krimpende, babbelzieke opaatjes. Ik weet niet wat ik gedaan heb om het te verdienen, maar om de één of andere reden vinden opaatjes het altijd nodig om een gesprekje met me aan te knopen. Maakt niet uit waar. Trein, tram, bus, ja zelfs een terrasje op de markt van Diest is voor hen een excuus om een praatje met me te slaan. Ken ik die opaatjes? Nee. Spreken ze tegen me? Jazeker. Vanmiddag was er weer zo'n exemplaar dat het nodig vond om een woordje met me te wisselen. Ik had het al in de smiezen nog voor ik plaats nam op m'n stoel. Maar vandaag zou het niet gebeuren, zo nam ik me voor. Vandaag zou ik de lippen stevig op mekaar houden. Dus duwde ik die witte iPod-oortjes nog wat dieper m'n oorschelp in en schakelde ik over op "blik op oneindig". Ik was daar maar net mee klaar of daar was 'ie al. "Wat een prachtig gebouw hé", zei het opaatje, ondertussen met een bibberend, verimpeld vingertje wijzend naar de kerk. Tjonge, dacht ik, dit opaatje hield het blijkbaar niet zo hoog op met lichaamshygiène. Maar ik hield vol! Ik zou volhouden! Dat leek het opaatje ook te denken. "Juffrouw? Wat een prachtig gebouw hé!" ademde hij in mijn richting. Jezus, laat die man stoppen, dacht ik. Hij heeft niet het minste idee in wat voor storm hij zo dadelijk terecht gaat komen. En daar ging 'ie alweer. "Hallo! Juffrou-houw? WAT EEN PRACHTIG GEBOUW HÈ?" Ik dacht er nog net aan om mijn tong 10 keer rond te draaien voor ik wat zei. Dat heb ik geleerd van mijn échte opa. Die, daar ben ik van overtuigd, de mensen nooit op die manier lastigvalt. Vlak voor ik wilde zeggen: "Opaatje, ik ken u niet, ik wìl u niet kennen en ik ben helemaal niet in de stemming om te praten. Als ik dat wel was dan had ik u dat laten weten, maar dat heb ik niet gedaan. En oh ja: u stinkt!", vlak daarvoor gaf hij het op en liep hij weg. Wel, dacht ik, dat heb ik mooi en beleefd opgelost. Ja, ik was best trots op mezelf...

O kon ik zijn in u

2005-09-23T23:59:00.000-07:00

O kon ik zijn in u,
O kon ik maar zijn niets,
Geheel in u, in u.
Dat men mij zocht en niets
Vond, maar een spoor, een iets
Van mij, in u, in u.
-Herman Gorter-

Geheime kolk

2005-09-22T21:43:00.000-07:00

Het viel me vanmorgen op. Iedereen die over straat liep zag er keurig uit. Evenwichtig, ingetogen, rustig. Vanbuiten. Maar vanbinnen was dat misschien helemaal niet zo. Misschien kampten ze wel met woekerende emoties, met een bonzend hart, met snelstromend bloed, met angst of verlangen. Misschien kolkte dat alles door hun lijf en zag ik dat niet. Ik vond het opeens verschrikkelijk dat ik dat niet zag. Soms, dan heb ik zo'n moment. Dan wil ik weten wat iedereen denkt. Vanmorgen was zo'n moment. Helaas is dat onmogelijk. Je kan het vragen, en met een beetje geluk krijg je ook een antwoord. Maar is dat dan de volledige waarheid? Daar ben je nooit zeker van. Alles wat belangrijk is, is verborgen, geheim. Soms vind ik het jammer. En soms, soms ben ik daar héél gelukkig mee...

Jazeker

2005-09-21T20:27:00.000-07:00

Verkiezingen in Duitsland
Standard wint van Brugge
Kate Moss ligt buiten bij H&M
Volgend jaar opnieuw Big Brother in Vlaanderen
...
Het kan me allemaal geen drol schelen
want ik ben GESLAAGD!
Bedankt voor het duimen.

Verjaardag

2005-09-20T23:59:00.000-07:00

Mijn blog mag vandaag precies één kaarsje uitblazen.

Meisjes

2005-09-19T14:49:00.000-07:00

Ik vond het vanmiddag de hoogste tijd voor wat jeugdsentiment. En ik vind het nu een nog hogere tijd om dat sentiment met jou te delen. Zo ben ik wel. Genereus. En gul, dat ook. Tel die twee op, en je hebt mij. Maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Wel over dat sentiment van me. Ik ben het gaan zoeken in een kist met oude foto's. En ik heb het gevonden ook. Foto's van toen ik nog maar een ikje was. Een klein meisje met twee staartjes. Tjonge. Soms wou ik dat ik nog steeds dat kleine meisje was. Dat ik nog steeds in mijn grootmoeders schoot paste. En dat ik nog steeds mijn dagen vulde met fietstochtjes maken met m'n grootvader. Dat ik vanachter op zijn fiets zat, beide beentjes in de fietstassen. Dat we terugkwamen met boerenwormkruid, en dat mijn grootmoeder daar pannenkoeken van maakte. Soms, heel soms, wil ik weer dàt meisje zijn. En niet dìt meisje. Want dìt meisje maakt geen fietstochtjes meer. Plukt geen boerenwormkruid meer en past al helemaal niet meer in die schoot van grootmoeder. En dàt meisje moest zich geen zorgen maken over treinen die niet op tijd rijden. Over liefjes die niet terugbellen en over examens die maar niet willen lukken. En toch, toch zijn dàt meisje en dìt meisje één en dezelfde. Ik kan het zelf ook amper geloven. Maar soms, als ik lang genoeg in de spiegel kijk, dan zie ik dàt meisje weer. Dan staat ze naar me te kijken en lacht ze naar me. Ze duwt al m'n regenwolken weg en drukt de zonneknop in. Dàt meisje is altijd bij mij. "Wij" zijn in feite een beetje zoals een tweeling. Een beetje, maar toch ook weer anders...

De groeten

2005-09-18T23:59:00.000-07:00

"Je hebt de groeten van Tom", zei ze me. "De groeten." Ik weet nooit wat dat zijn, groeten. En nog minder wat ik er mee moet doen. Moet je er nog wat bij verzinnen? Moet je ze bewaren? In een bokaal of iets dergelijks. Moet je ze terugdoen? En zo ja: hoe? Of moet je ze laten voor wat ze zijn? En er niks mee aanvangen. Doen alsof ze niet bestaan. Want dat doen ze in feite ook niet. Of wel?

Kusles

2005-09-17T23:28:00.000-07:00

Mensen zijn kussers, daar wil ik geen doekjes om winden. Net zoals kathedralen bouwen, avonturenromans schrijven, turnen in open lucht, schermen en camembert maken, is kusjes geven een uitgesproken menselijke activiteit.' Dat schreef in 1826 de Parijse bioloog Florian Dragou in zijn standaardwerk 'Bisou Bijou'. Zelfs naar 19e eeuwse Franse normen was Dragou een wuft figuur, sommigen zeggen een soort Bo Coolsaet avant-la-lettre.

'Om te beginnen moeten we voor een goede basis zorgen', zo schrijft Dragou, 'en dat doen we met de zogenaamde kuskus, dat is de simpele kus van mond op mond. De lippen zijn getuit, de monden gesloten, de handen rusten losjes op de schouders of heupen van de partner. Het geluid tijdens het kuskussen is dat van kuikentjes die leren piepen. Eens men alle aspecten onder de knie heeft, is het met volle teugen piepen en genieten geblazen.
Niet te lang echter, want er moet verder geëvolueerd. De volgende kus noemen we de echokus. Geopende monden worden schrijlings op elkaar geplaatst terwijl de tongen bewegingsloos op hun plaats blijven. Op die manier vormen we een natuurlijke klankkast, en die gaan we dan ook vullen met muziek. Er worden vooraf een voorzanger en een koor aangeduid. De voorzanger zingt dan bijvoorbeeld 'Hee Hoo', en het koor herhaalt 'Hee Hoo'. Andere mogelijke refreinen zijn: 'Aiaiaioe!' en ook 'ijle ijle ijle'.
Tot slot belanden we bij de kus van de waarheid: de kus met open mond en bewegende tongen. De tongen beschrijven bij voorkeur de baan van over elkaar schuivende parallellogrammen. Het kan de eerste keren nuttig zijn om tijdens de kus met open mond en bewegende tongen daadwerkelijk het woord 'parallellogram' te zeggen. Vanwege de mondstand zal dat klinken als 'arallellogra', maar dat is niet erg. Het is bovenal van tel dat men met de volle aandacht bij de zaak blijft, en niet gaat wegdromen over bijvoorbeeld heldendom als musketier of over Florentijnse zakdoekjes. Wie de parallellogram helemaal onder de knie heeft, mag zich daarna ook wagen aan andere geometrische figuren zoals de zeshoek, de cilinder en de kegel. Geoefende kussers mogen eventueel ook zachte woordjes mompelen tijdens het kussen met open mond en bewegende tongen. Maar daarover meer in mijn volgend boek.'
-Wim Helsen-

Pipi of kaka?

2005-09-16T21:41:00.000-07:00

Foto: De Standaard

Dat lucht op! Net als een doorsnee schooljongentje moet ook George W. Bush toestemming vragen aan de juffrouw om er ééntje te gaan leggen...

Lolly

2005-09-15T23:32:00.000-07:00

Lesbo's en homi's. Het is me verdorie toch een raar volkje. En dat zeg ik zonder iemand tegen de schenen te willen schoppen. Een vriendin van me heeft het ook zitten. Zo lesbisch als maar wezen kan. En jawel, het is best een raar grietje. Zo stopt ze tijdens het kussen graag haar tong eens diep in de ander z'n mond. Bij voorkeur ook bij een lesbo. Zo zijn ze wel. Discriminatie alom. In ieder geval, ze stopt ze graag diep, die tong. Nu kreeg ik enkele weken geleden een paniekerig sms'je. Haar nieuwe vriendin was niet bereid die tong van haar te ontvangen. Zo diep toch niet! Tsjonge jee. Dat was me het drama wel. En het was niet dat ze al niet alles geprobeerd had. Nee. Ze had al geprobeerd de mond van haar vriendin open te sperren met haar lippen, ze had al één of andere ingewikkelde zuig-truc geprobeerd, allemaal tevergeefs. Die tong kwam er niet in! Ik vond het prachtig. Want ik dacht altijd dat die nichten een veel makkelijker seksleven hadden dan hetero's. Zeker lesbo's. Die moesten namelijk in de verste verte geen rekening houden met piemels en dergelijke. Blijkbaar wel met een tong. Dat moeten wij ook. Maar ik heb er nog nooit moeilijkheden mee gehad. Met een piemel ook nog niet, trouwens. Dat zijn m'n vriendjes. Maar goed, die vriendin van me. Want daar zaten we, nietwaar? Ik moet nu wel toegeven dat ik niet meteen een oplossing klaar had voor haar probleem. In feite verstond ik dat kippetje van haar perfect. Ik sta ook niet bepaald te springen om een tong in mijn keelgat te ontvangen. Ik ontvang er mijn vrienden niet eens, wat zou ik er een tong gaan welkom heten. Een lesbo-tong dan nog. Nee, dankje. Dus liet ik die hele tong-kwestie voor wat ze was, gaf een kus op haar tijdsvacuüm en stuurde terug: "Helaas kan ik je geen lolly sturen via sms, anders zou ik het vast en zeker doen." Dat volstond voor haar. Ik heb een fijne vriendin! Dat laatste wou ik toch wel even melden.

Beha-oorlog

2005-09-14T21:44:00.000-07:00

Niemands borsten zijn gelijk. Je hebt altijd wel een voorkeur voor een van de twee. Ik ook. Alleen was ik zo dom om dat luidop te zeggen. Ik schreeuwde het zelfs van de daken. Dat ik m'n rechterborst mooier vond dan m'n linker. Tsja. En de linkerborst had dat natuurlijk gehoord. Nu is ze stikjaloers op de rechter. Terecht, daar niet van. Maar nu zit ik wel met de gebakken peren: een klein oorlogje in m'n beha...

Oh ja: "Hoera! Ik ben er weer!"

Button

2005-09-07T23:59:00.000-07:00

[ll]

Examens maken dat ik de pauzeknop een week ingedrukt hou.
Tot later!

Spelletje

2005-09-06T23:59:00.000-07:00

Ik heb wat ontdekt. Denk ik...

spel (het ~, ~len, ~en, ~en)
1 bezigheid ter ontspanning volgens vaste regels met elementen als verbeelding, competitie, behendigheid, inzicht en kans

Wat ik je wou vertellen: seks verschilt van spel doordat het minder gereglementeerd is. Of denk ik nu te veel over de dingen na?

Schade ja

2005-09-05T22:54:00.000-07:00

©Getty Images

Droom

2005-09-04T13:01:00.001-07:00

Ik heb vannacht erg vreemd gedroomd. Over Kardinaal Danneels, met name. Op zich is daar weinig of niets vreemds aan, ware het niet dat er ook wel wat seks aan te pas kwam. Begrijp je waarom ik het vreemd vond? Nu, die dromen van mij, die zijn altijd wel wat bijzonder. Maar deze vond ik nu toch de kroon spannen. Ik ben er de hele ochtend niet goed van geweest. Ook al omdat het niet hij was die mij versierde, maar andersom. En dat terwijl ik hem overdag helemaal niet die hete lassie vind die hij in m'n droom bleek te zijn. In ieder geval: ìk versierde hèm. En het moet gezegd, ik was er erg goed in. In eerste instantie twijfelde die dekselse kardinaal nog even. "Wat zou Jeezeke doen?" hoorde ik hem denken. "Wel," dacht ik terug, "Jeezeke zou er voor gaan. Althans, volgens Dan Brown zou 'ie dat doen." Akkoord, technisch gesproken is het onmogelijk om via gedachten een conversatie te voeren, maar het was mìjn droom, dus mag ik dat beslissen. En dus viel de goede man voor mijn charmes. Als hij vandaag een boeiende eucharistieviering verzorgd heeft, dan weet je hoe dat komt...

Lichaam en geest

2005-09-03T20:38:00.000-07:00

Red Bull Creativity Contest

Van horen zeggen

2005-09-02T23:59:00.000-07:00

Ik heb het van horen zeggen.
Dat ik een ochtendhumeur heb.
Tsja, ik heb er eerlijk gezegd weinig last van.
Mijn huisgenoten denken daar anders over...

Vijfluik

2005-09-01T04:15:00.000-07:00

De eerste heb ik alvast achter de kiezen.
De eerste van vijf.
Vijf kanjers.
Stuk voor stuk.
En neen, ik heb het niet over de Backstreet Boys.
Ik heb het over mijn vijfluik.
Mijn Everest.
Die ik ga bedwingen.
Hoop ik...
Duim je voor me?

Kuzapova

2005-08-31T14:16:00.000-07:00

Je zal maar Svetlana Kuznetsova heten, als titelverdedigster naar de US Open komen, en er uitgaan in de eerste ronde. Omdat je tegen alle verwachtingen verliest, stroomt de perszaal vol met gehaaide Amerikaanse journalisten, die geen seconde van de wedstrijd hebben gezien, maar wel eens willen weten wat er fout is gegaan. ,,Bracht alle aandacht rond je overwinning vorig jaar te veel druk met zich mee?'' ,,Er was meer druk dan aandacht'', zei een aangeslagen Kuznetsova. Tegen haar landgenote Ekaterina Bychkova sloeg ze de bal mis, op haar persconferentie sloeg ze de nagel op de kop.
Svetlana Kuznetsova, pas twintig, heeft alle tenniskwaliteiten om uit te groeien tot een topper, maar heeft er zich nu al bij moeten neerleggen dat ze moet leven met het stempel ,,lelijke eendje tussen de Russische tennisbabes''.
Kuznetsova - de dochter van een wielercoach - heeft dijen als Tom Boonen en een beugel die haar Engels minder verstaanbaar maakt. Ze mist de uitstraling van Maria Sharapova en is minder rank dan Anastasia Myskina of Elena Dementieva. Maar ze heeft op tennisvlak meer in huis dan de laatste twee, en kan probleemloos wedijveren met de eerste.
Tot haar nederlaag maandagavond zwegen de Amerikaanse media Kuznetsova dood. Het enige verhaaltje dat over haar in New York de ronde deed was dat ze vertelde hoe mensen naar haar toe kwamen om te vragen wat haar naam nu ook weer was. ,,Kuz-what?'' En dan zei zij: ,,laat zitten.''
Hoe hard het overleven is in de tenniswereld van Maria Sharapova - niemand vindt die naam moeilijk om te onthouden - en de zussen-Williams, ondervond maandag ook Eleni Daniilidou, de sympathieke Griekse die in de eerste ronde van Wimbledon Justine Henin uitschakelde. Daniilidou verloor met 6-1 en 6-1 van Sharapova, en dat leidde gistermorgen tot triomfantelijke berichten over een wervelende overwinning van de 18-jarige superster. Maar wie de wedstrijd rechtstreeks bijwoonde, zag dat cijfers kunnen bedriegen. Sharapova moest in de eerste drie games zes breakpunten wegwerken en had het niet onder de markt tegen Daniilidou.
In Nederland opende Co Adriaanse ooit de aanval op de ,,scorebordjournalistiek'' in het voetbal. Dat fenomeen kan zich ook in het Belgische tennis voordoen. Als Kim Clijsters wint met 6-1 en 6-2 is het verschil ruim, maar je weet nooit hoe ruim. Net zo min je weet wat er schuil ging achter de nederlaag met 6-3 en 6-2 van Svetlana ... Kuzapova?
-Bart Lagae in De Standaard-

Tijdverdrijf

2005-08-30T23:23:00.000-07:00

Als je je verveelt kan je altijd dit eens proberen.

Zonneschijn

2005-08-29T22:27:00.000-07:00

Dag zon met je stralen in het blauw van de lucht
zucht zucht
dag vlinder boven het gras
dag zetel op het gras
dag zonnetje-zon met de warmte
en
dag zonnetje-zon met de stralen
warmte en stralen
van het zonnetje-zon
goeiendag

Daa-ag zon
dag warme zon
dag fijn zonnekeschijn mijn

Het zomerweer maakt dat ik warempel een tweede keer inspiratie vind bij Paul van Ostaijen. Je wil het me ongetwijfeld vergeven.

Glimlachen

2005-08-28T21:56:00.000-07:00

Gisteren liep er een meisje net voor me de winkel in en kaapte vlak voor m'n neus de trui weg die ik zo graag wilde hebben. Phuh! Maar ik liet me niet kennen. Ik glimlachte vriendelijk en feliciteerde haar met haar goede smaak. Ze glimlachte vriendelijk terug maar kocht de trui tòch. De trut. Vandaag kwam ik datzelfde meisje opnieuw tegen. Met haar nieuwe trui. Ze herkende mij en zwaaide. Ik, vriendelijk als altijd, zwaaide netjes terug en glimlachte. Alweer. Zij glimlachte net dat ietsje breder. Zij had namelijk een mooie nieuwe trui. En ik een tweede keus...

De reis

2005-08-27T23:59:00.000-07:00

In een trein
in de nacht
in een landschap met duizend soorten mist
in rode pluchen kussens, mager, morsig, alleen in een
coupé
in het grijs en in het zwart,
in een dal
in een gedachte
in een langgerekte droom, fluitend, rammelend, overal
te laat,
ben ik op weg naar jou, ben jij op weg
naar mij.
-Toon Tellegen-

Stoefen

2005-08-26T21:54:00.000-07:00

Mijn fitnesstoestel is stuk. En ik heb het nog geen week. Nu is mijn vraag: ligt dat aan mij? Of aan het toestel? Of beiden? Weet jij het?
Zoveel vragen. Zonder antwoorden. En dat allemaal omdat ik je eigenlijk gewoon wou laten weten dat ik een fitnesstoestel héb. Stoefen tegen de sterren op, in feite. Want zo ben ik wel...

Petrik en Greet

2005-08-25T21:13:00.000-07:00

Foto: De Standaard

Petrikske Dewael, het is me verdorie toch een snoepertje. Een gehaaide snoeper, dat wel. Want hij heeft zomaar eventjes Vlaanderens meest begeerde vrijgezelle aan de haak geslaan. En laten we eerlijk zijn, het is niet dat hij de lekkerste kerel uit de Wetstraat is. Hij moet dus over andere kwaliteiten beschikken. Ik vraag me af dewelke. Een villa in Toscane? Een Porsche Cayenne? Of een paardenlul? Twee van de drie bovengenoemde zaken kon ons aller Greet Op de Beeck ook vinden bij partijgenoten van Petrikske, dus moet het die derde wel zijn. Zou het? Ik kan het me haast niet voorstellen. Ik heb namelijk nog nooit wat zien wiebelen in die deftige broek van hem. Ach ja, wie weet is het toch aanwezig maar kan hij z'n gereedschap gewoon goed verbergen. Je weet nooit met die politici.
Het moèt haast wel om die reden zijn. Jan Leyers, Erik Van Looy, ja zelfs die gewiekste Var, allemaal vielen ze voor de kuiltjes in Greets wangen. En als ze dan toch per sé voor een lelijkaard wou gaan, ook Marc Reynebeau stond te trappelen van ongeduld om Greet haar poesje eens even in het donker te knijpen. En als ik mijn fantasie helemaal carte blanche geef, volgens mij bezitten alle hiervoor genoemde mannelijke elementen meer paard-eigenschappen dan Petrikske Dewael. Maar dat is natuurlijk mijn eigenste fantasie. Ik kan er centimeters bijtellen als ik daar zin in heb, nietwaar? In ieder geval, Greet, ik vind dat je beter kan krijgen. Veel beter. Maar of je met die betere ook de eindejaarsconference van Geert Hoste zou halen... Dus uiteindelijk moet ik toch toegeven: mooi gespeeld Greet!

Kippenvel

2005-08-24T21:46:00.000-07:00

Ik had vanmorgen een geweldig idee. Alweer! Ik had namelijk een manier uitgedokterd om ultragladde benen te krijgen. Mijn dromerige ik zag me al drijven op mijn luchtmatrasje in het zwembad van mijn buitenverblijf in Zuid-Frankrijk. Vanwege het gat in de markt, behrijp je? Maar goed, ik had dus zitten denken en was tot de conclusie gekomen dat, als je je benen schoor terwijl je kippenvel had, je veel gladdere benen zou hebben omdat de haartjes dan rechtop staan. Maar als ik het vijf minuten later stond uit te proberen lag ik heus nog niet in m'n zwembad. Verre van zelfs. Ik had namelijk wat over het hoofd gezien. Als je je benen scheert als je kippenvel hebt, dan scheer je niet alleen de haartjes weg...

LiveStrong

2005-08-23T23:16:00.000-07:00

Lance Armstrong in nauwe schoentjes.

X-factor XVI

2005-08-22T22:10:00.000-07:00

Het zit erop voor Benedictus de Zestiende. Met een scheervlucht over zijn geboortedorp zette hij het figuurlijke punt achter de jongerendagen in Keulen. Jongerendagen met een grote symbolische waarde. Want het waren niet enkel de eerste dagen zonder die vorige paus, Johannes Paulus de Tweede, maar het was ook nog eens de eerste buitenlandse missie van de nieuwe. In zijn geboorteland dan nog, om het feest compleet te maken. Een vuurdoop voor Jozef, die glansrijk voor zijn toelatingsexamen slaagde. Want ik vind hem nu ook echt "de paus". Daarvoor was hij "de nieuwe". Nu dus niet meer. En daarom vind ik dit een mooie gelegenheid om even terug te blikken op zijn eerste dag. Eens kijken hoe ik toen over hem dacht. Want dat heb ik indertijd neergepend. In opdracht van meester Verdickt, uiteraard, want denken doe ik zelden louter voor mezelf. Hier gaan we.

Het was koffiedik kijken, die dinsdagavond in maart. Was ie wit of was ie zwart? De katholieke wereld keek met argusogen naar de kleine rookpluimpjes die opstegen vanuit de schoorsteen van de Sixtijnse Kapel. Twijfel maakte zich meester van de menigte op het Sint-Pietersplein. Ook in mijn woonkamer waren de zenuwen strak gespannen. Bavo Claes bracht de redding. Getooid met een Ludo Dierckxsens-glimlach, alsof het ging om de geboorte van zijn eigen kind, verkondigde hij het nieuws. Habemus papam! Even later deed een medewerker van het Vaticaan hetzelfde, alleen met wat minder bravoure dan die goede oude Bavo.
Ondertussen had de VRT besloten Bavo Claes te vervangen door die andere spring-in't-veld. De nieuwsdienst haalde Wim De Vilder erbij, om op een wat vlottere wijze over te schakelen naar Rome. Daar stond diezelfde Vaticaan-medewerker nog steeds te glunderen. Wie de nieuwe paus was, dat liet de goede man Walter Grootaers-gewijs nog even achterwege. Wanneer de fonkelnieuwe kerkvader dan eindelijk toch naar voren stapte, maakte een déja-vu gevoel zich van me meester. Die blik, die scheve grijns en het aarzelende overwinningsgebaar. Ik had het allemaal al een keer gezien. Laat ik het je zeggen: Jozef Ratzinger lijkt als twee druppels water op Vlaanderens kakelvers idool Joeri Fransen. Met een flink pak minder x-factor, dat moet gezegd, maar met datzelfde gebit en dezelfde gestes. En je zal het altijd zien met die ouden van dagen, ze overtreffen de jeugd moeiteloos. Ratzinger koos met Benedictus XVI, in tegenstelling tot Joeri, meteen voor een artiestennaam die staat als een huis. Wedden dat hij met z'n eerste single die brave jongen ook nog eens overtroeft in de hitlijsten?

Op die single is het voorlopig nog even wachten, maar qua publiek heeft die goeie ouwe Benedict de arme Joeri alvast de loef afgestoken.

Nasdaq me

2005-08-21T23:59:00.000-07:00

Een aandeel van me kopen? Je zegt het maar... ::klik hier::

Filiberke

2005-08-20T21:57:00.000-07:00

Ik wil graag wat jeugdsentiment met jou delen. En tevens een kleine dommigheid van mijnentwege opbiechten. Over het volgende dan nog wel.
In mijn jonge jaren was ik verzot op de avonturen van Jommeke. Niet zozeer voor dat kwezeltje van een Jommeke, neen, wel voor het knappe Filiberke. Ik heb nu eenmaal altijd al een zwak gehad voor donkerharige mannen. Nu ja, mannen... Laten we het hierop houden: als zevenjarig ukje is een knaap van 12 al een heuse man. Filiberke dus. Mijn eerste Grote Liefde. Je kan er dan ook van op aan dat ik alles over hem wist. Van zijn geboortedatum tot zijn onderbroekenmaat toe. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vanmiddag ontdekte dat hij FiliBERke heet. En niet FiLIEberke, zoals ik al 20 jaar placht te denken. Ik kan haast niet geloven dat ik de enige ben die die naam verkeerd uitsprak. Dus daarom een oproep aan Jef Nys: overweeg even om de knul een andere naam te geven. Eén die niet foutief uit te spreken valt. Een echte Vlaamse naam ook. Zoals Aad, Bob of Jip. Maar toch niet Jommeke of Filiberke. Het is maar een voorstel... Om toekomstige misverstanden te vermijden.

Keukenprins

2005-08-19T23:59:00.000-07:00

Zelfs als de muizen dood in je koelkast liggen, komt hij nog met een receptje aandraven.

Correct

2005-08-18T22:58:00.000-07:00

Je ne suis pas ici pour faire du cinéma.
-Justine Henin-Hardenne-

Valsspelen

2005-08-17T23:24:00.000-07:00

Ik vraag me af of ik door deze post veel Google'ers op bezoek ga krijgen...

Paris Hilton, Mp3, sex, seks, Weight Watchers, David Beckham, DVD, Playstation, Nokia, hotel, gratis, download, NBA, Jude Law, George W. Bush, Osama Bin Laden, foto, Windows, games, Britney Spears, Anna Kournikova, liefde, Harry Potter, Atkins, WTC, lyrics, poems, Justin Timberlake, weerbericht, Lance Armstrong, Ferrari, New York, Orlando Bloom, Super Bowl, NASA, Discovery, laptop, Ralph Lauren, Star Academy, Amercan Idol, tweedehands auto, Herman Brusselmans, Beyonce, Linux, Scarlett Johansson, Brad Pitt and Angelina Jolie, coffee, tea, Louis Vuitton, football, love, iPod, the Bible, MTV, Rafael Nadal, geil, Clouseau, George Clooney, Christina Aguilera, naked women, naked men, humor, jokes, Java, Tom Boonen, Macintosh, cell phones, golf, pictures, chat, Hotmail, tattoo design, Maria Sharapova, baby names, anti virus, baseball, beauty, health, weight loss, wallpaper, Helios, free ringtones, free e-cards, Harry Potter, PS2 cheats, posters, Tommy Hilfiger, airlines, FC De Kampioenen, Benedictus, Johnny Depp, sex story, Pamela Anderson, legal, fitness, karaoke, NMBS, MIVB, Ian Thorpe, Michael Phelps, movies, Lacoste

Komt u maar!!! (gniffel de gnif)

Soms

2005-08-16T22:03:00.000-07:00

Soms ziet mijn bed er lekkerder uit dan anders.
's Morgens vroeg met name...

Decimus

2005-08-15T19:54:00.000-07:00

Van dat openluchtspektakel voor 175 jaar België hebben wij niets begrepen. En het was niet het commentaar van Jan Becaus en Andréke Vermeulen dat meer duidelijkheid schiep. Integendeel.
Wij zagen een boot die de Botanique werd afgesleept, een kerel die door Becaus 'Vadertje Tijd' werd genoemd, vreemdvormige ballonnetjes, papieren meeuwen op een stokje, ... kortom, typisch Belgisch. Geen touw aan vast te knopen. In elk geval een vertoning waarbij begeleidend commentaar voor één keer meer dan wenselijk was. Dat hebben we van de VRT niet gekregen. Jan en Andréke spraken elkaar voortdurend tegen, schakelden om de haverklap de microfoon uit om ongeremd met elkaar te kunnen ruziën, waarna hij te laat werd ingeschakeld, zodat de helft van hun volgende toelichting verloren ging... één grote soep. Na een uur gaf een stilaan vermoeide Becaus toe dat wat op straat gebeurde niet in het minst overeenstemde met het scenario dat hij van de organisatoren gekregen had. En dat hij dus de hele tijd onzin zat te verkopen. Het enige dat we van Andréke vernamen, en dit drie keer per vijf minuten, was dat we moesten blijven kijken omdat later op de avond Natalia zou optreden.
De taart! Dat was op de duur nog het enige waar Becaus zich aan waagde. De koning zou zelf namelijk ook een rolletje spelen in het spektakel. Dat had Jan al een paar keer laten doorschemeren zonder in detail te treden. Het moest een verrassing blijven.
Uiteindelijk kon Becaus het niet langer voor zich houden. Er zou een taart tot bij de koning gebracht worden. Op die taart zou één kaarsje staan. En nu kwam het: de koning zou dat kaarsje uitblazen! Tot zover het rolletje van de monarch.
De neerstromende regen maakte echter dat de show vroegtijdig werd afgebroken. Op het televisiescherm begon de eindgeneriek. Tot opluchting van Jan Becaus, die beweerde dat we van een 'ontroerend stadsgedicht' hadden genoten, maar tot grote woede van Andréke Vermeulen, die het door hem vierendertig keer aangekondigde optreden van Natalia in het water zag vallen.
Jan Becaus is niet aan zijn proefstuk. Uiterlijk een saaie Piet, maar in werkelijkheid een fratsenmaker buiten categorie. Toen Benedictus de Zestiende werd verkozen, in het Latijn Benedictus Sextus Decimus, verkondigde Becaus in de rechtstreekse uitzending dat de nieuwe paus Decimus de Zesde zou heten. Decimus de Zesde! Hopelijk hebben ze dat fragment in het VRT-archief met zorg opgeslagen. Voor als de kwaliteit van de nieuwsdienst moet worden aangetoond.
-Uit: Kwaad Bloed (10/O8/2OO5) van Koen Meulenaere-

Recht

2005-08-14T23:59:00.000-07:00

Aan die kale meneer met grijze baard die zaterdagavond voor me stond tijdens het optreden van Natalia: ik vond dat ik best wel recht had op een plekje onder je paraplu!

Staren

2005-08-13T23:59:00.000-07:00

Ik staarde naar hem. En staren doe ik met m'n mond open. Tsja, zo mooi is 'ie wel... En ik vroeg het me af, als ik zo lang zit te staren, met andere woorden, als ik zo lang met m'n mond open zit, zou m'n hart dat een kou vatten?

Anders

2005-08-12T23:59:00.000-07:00

Je bent zo
mooi
anders
dan ik,
natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders,

ik zou je
nooit

anders dan
anders willen
-Hans Andreus-

Daydream

2005-08-11T05:16:00.000-07:00

Doe even met me mee, wil je.
Waan je in de Provence
je blote voeten uitgestald op het tafeltje voor je
boek op je schoot
glas wijn in de hand
een briesje in je haren
zachte jazz op de achtergrond.
Je zit,
leest
voelt
luistert
...en ontspant.
Ben je er nog? Of ben je al op weg? Naar de Provence?

Schijn

2005-08-10T23:59:00.000-07:00

Als ik me slecht voel, kleed ik me vrolijk. Een therapie? Of gewoon de schijn hoog houden?

Luxe-probleem

2005-08-09T21:33:00.000-07:00

Ik hou niet van piekeren. En ik hou ook niet van problemen. Op zich is dat logisch. Want als je piekert, heb je automatisch ook een probleem. Anders zou je niet piekeren. Dat is zo klaar als een klontje. Maar piekeren moet soms. Nu ja, moeten... Het moèt niet, maar het overkomt je onvermijdelijk af en toe wel eens. Dat impliceert dus dat je af en toe ook een probleem hebt. Daarom las ik zo nu en dan zelf een probleem in. Een probleempje. Zoals: waar ga ik op vakantie? Geen dilemma dat je zeven jaren van je leven kost, maar toch ook een serieuze hoofdbreker. Kortom: een luxe-probleem. En dat enkel om de échte problemen te ontwijken. Geniaal, toch?

Easy money

2005-08-08T23:59:00.000-07:00

Wat zouden ze makkelijk verdiend zijn, nietwaar?

If there's something that needs fixing
I'm the man to see
Look me up, I'm listed
Just check under "B"
If you're ever on the spot
Well, I'm good with my hands
24-7 I'm your handyman

Odd jobs, hard jobs, anything under the sun
Big jobs, small jobs, baby

I'd be a rich man, it's true
If I could make a living out of lovin' you
These two hands know what to do
If I could make a living out of lovin' you
I could make a living out of lovin' you

Until the work is finished
Well, I don't get paid
I don't mind getting dirty
That's my middle name
I'm in the service business
So I understand
Call me 24-7, I'm your handyman

Odd jobs, hard jobs, anything under the sun
Big jobs, small jobs, baby

I'd be a rich man, it's true
If I could make a living out of lovin' you
These two hands know what to do
If I could make a living out of lovin' you
If I could make a living out of lovin' you

Tough jobs, rough jobs, say where and when
I'll leave you my card, call when you need me again
Odd jobs, hard jobs, baby

I'd be a rich man, it's true
If I could make a living out of lovin' you
These two hands know what to do
If I could make a living out of lovin' you
I'd be a rich man, it's true
I could make a living out of lovin' you
I'm a rich man
I could make a living out of lovin' you
-Jon Bon Jovi "I could make a living out of loving you"-

Commedia dell'arte

2005-08-07T22:54:00.000-07:00

Wij Belgen hebben maar weer eens een internationaal modderfiguur geslaan. Heb je vandaag gekeken, naar de Eneco-Benelux-Tour? Wegvergissingen zijn al jaren schering en inslag in het wielrennen, daar wil ik verder niet over uitwijden. Maar de beslissingen van de jury die op het incident volgden... Jezusmina. En dan te bedenken dat die beelden de wereld rond gaan. Want de Eneco-Tour maakt deel uit van die andere Tour, de Pro-Tour. Iedere wielerliefhebber, waar dan ook ter wereld, heeft vandaag dus kennis gemaakt met Vlaanderen. Daar waar Tom Boonen hen in het voorjaar nog zand in de ogen strooide met zijn historische dubbelslag, leerde men vanmiddag de ware aard van het beestje kennen. Vlaanderen, waar er mossel met friet is, waar er kip aan het spit is, waar de kerk wél maar de wegseiner niét in't midden staat. En dat had dus gevolgen. Kopgroep stil, peloton stil, commentator niet stil. Want dat wil ik ook nog even zeggen. Het constante gekakel van Karl Vannieuwkerke zijn we, dankzij Michel Wuyts, ondertussen al gewend. Maar dat nu ook Hans De Clercq met zijn diepe, warme mannenstem de dode momenten komt volpraten, dàt is er voor mij net dat ietsje teveel aan. Ook vanmiddag had hij over het voorval een hele hoop interessante weetjes te melden. Ja inderdaad, Karl. Wat je me bromt, Karl. Dat is juist, Karl. Zeker, Karl. Potverdorie! Nog 'es aan toe zeg! Dat vond ik er van! Ik schakelde over op de NOS, waar Mart Smeets zich nog altijd vrolijk aan het maken was over die domme Belgen. En gelijk had 'ie. Dat wat een mini-LBL had moeten worden, draaide uit op een ware klucht. Een bonte mengeling van slapstick en drama, waarin geen greintje sport te bekennen was. Je verwachtte alleen nog een kudde zebra's die tussen het peloton kwam lopen om de boel helemaal af te maken. Gelachen met de hele zondagmiddag-soap heb ik in ieder geval, en dat deed ook Rik Verbrugghe, die alsnog zijn rode leiderstrui behoudt. Ik durf te wedden dat hij die wegseiner heeft omgekocht. Want ook daar zijn die domme Belgen niet vies van, is het niet Mart?

Hiroshima

2005-08-06T20:17:00.000-07:00

Karredief

2005-08-05T21:23:00.000-07:00

Iemand anders overkomt dit niet. Maar mij natuurlijk wel. Ik besloot om mij vanmiddag op te houden met de wekelijkse inkopen in een grootwarenhuis, om precies te zijn de Carrefour. Niemand verbiedt mij om hier namen te noemen, toch? Trouwens, zelfs als dat toch het geval zou zijn, dan zal dit nog wel binnen de grenzen van het toelaatbare liggen, aangezien het helemaal geen reclame is. Verre van zelfs. Het zat namelijk zo. Ik racete met mijn karretje door de rayons, ondertussen alles wat ik nodig had uit de rekken graaiend. En het moet gezegd, mijn karretje zat aardig vol toen ik het laatste product, diepvriesspinazie, uit het koelvak haalde. Daarvoor moest ik mijn kar natuurlijk even de rug toekeren, dat begrijp je vast wel. Het volgende valt dan weer wat moeilijker te begrijpen. Want toen ik me omdraaide om de spinazie in de kar te droppen, zag ik dat mijn karretje weg was. Foetsie! Op mijn hoede voor een mogelijke verborgen camera vertrok ik geen spier. Ja, cool ben ik wel. En daarom heb ik de hele route nog eens opnieuw afgelegd. Je moet er iéts voor over hebben, nietwaar?

Zomaar

2005-08-04T23:59:00.000-07:00

Ik heb vanmiddag een bijtring gekocht. Voor mezelf. Waarom? Zomaar. Ik had daar zin in. Tsja...

Mis

2005-08-03T23:59:00.000-07:00

"Ik mis je"
zei hij
"Ik mis je ook"
zei ik
op mijn beurt
maar het was er nog niet uit
of ik had er al weer spijt van
want had ik me nu niet
te kwetsbaar opgesteld?

Verlanglijstje

2005-08-02T23:59:00.000-07:00

Geef mij Nescio en Tsjechov, oude boeken.
Geef mij na mijn zoveelste kale reis
iemand die mij twee haren uittrekt
en glimlachend zegt: je wordt grijs.
Geef mij alles en zeg: het is niets.

Geef mij niets en zeg: dat is alles.
Geef mij mezelf, geef mij jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef mij nu eindelijk
wat ik altijd al had.
-Herman de Coninck-

Meer weer

2005-08-01T23:53:00.000-07:00

Ik hou niet van "gewoon" weer. En dan woon je hier in België wel even mooi in het verkeerde land. Hier is het namelijk altijd "gewoon" weer. Veel van niets, zeg maar. Geen zon, maar ook geen regen. Geen sneeuw, geen vrieskou, maar ook geen hitte en geen blauwe lucht. Gewòòn. Grijs, miezerig weer. Niet zus, maar al helemaal niet zo. En daar krijg ik de wubbes van. Dus afgelopen week kon ik m'n hart even ophalen. Al ben ik wel zo vrij je te zeggen dat ik het andere uiterste verkies. Dus als de weergoden ook nu even naar me willen luisteren...

Mannen...

2005-07-31T15:26:00.000-07:00

Aangezien de koopjes op hun laatste benen lopen, heb ik me in extremis toch nog een paar spullen aangeschaft. Waaronder een enorm sexy bloesje. Echt heel mooi. Sexy, en toch stijlvol. Al zeg ik het zelf. Het probleem is dat de rest niks zegt. En met de rest bedoel ik de mannen in mijn omgeving. Dat terwijl de eerste de beste vrouw die ik tegen het lijf loop er dan weer wél wat over zegt. Hmm, dat was niet de bedoeling...

Aanrader

2005-07-30T23:59:00.000-07:00

Ben je een tennis-fan? Dan is dit zeker wat voor jou.

Sollicitatie

2005-07-29T23:59:00.000-07:00

Een sollicitatiebrief vandoen? Vrtnieuws.tk is daar een mooi voorbeeld van. Alleen vrees ik dat niet iedereen zo'n briefje kan voorleggen.

Terraqué

2005-07-28T04:50:00.000-07:00

Wanneer in de hemel
De regels spelen waar de zon van ondergaat,

Is het strikt voorschrift
In zijn vlucht de buik aan te raken van de vogel,

En zo met hem mee te gaan van heuvel tot heuvel
En over de meren,

Om samen te eindigen
Languit in een nest

En opgerold rondom
een klein stukje tijd.
-Eugène Guillevic-

Uit: 'Spiegel van de Franse poëzie', samengesteld door Philip Ingelse

Het werkt écht

2005-07-27T23:59:00.000-07:00

Ik heb weer een speeltje ontdekt. Op FreeTranslation kan je eender welke tekst laten vertalen in eender welke taal. Nu ja, bijna eender welke taal. Om de degelijkheid van het programma aan te tonen geef ik je hieronder de vertaling van de hit Hé lekker beest van Isabelle A. Zeg nu zelf, het werkt toch écht, niet?

thousand men on the beach
somewhere run you with someone else at your hand
who there ever had thought
that the between us past would go
that you me irrespective would let stand
what do I with your photograph

‘k know yet how you said hé delicious animal
‘t sounded then in my ears as a celebration
have we laughed day after day
could me so heat at your laugh

on the beach lie I stretched out
your letters have I just for me spread out
I can it do not believe that you the same boy are
I think that I yourself knew never
beautiful, beautiful words,

it is for good past
hé think you yet once in a while of me
it was for me the first time
that I my appointment here
at someone away wanted to give

Psyche

2005-07-26T23:44:00.000-07:00

Ik had vanmiddag om de één of andere reden een foto van mezelf nodig waarop ik niet lach. Ik kwam tot de vaststelling dat ik on-ge-loof-lijk veel foto's van mezelf heb, maar geen enkele waarop ik niet lach. Wat denk je? Zou Pascale Platel hieruit kunnen afleiden wat voor persoon ik ben?

Moeilijkheid

2005-07-25T17:01:00.000-07:00

Wanneer vrouwen je vragen om hun leeftijd te schatten kan je maar beter opletten. Want soms moet je er een paar jaar bijdoen, en soms moet je er net een paar van af trekken. Met name jonge meisjes vinden het geweldig om ouder geschat te worden dan ze in werkelijkheid zijn. 11 jaar zijn, maar 14 geschat worden: stoer! Een 17 op je paspoort staan hebben, maar voor 20 kunnen doorgaan: hypercool! Maar: op een moment komt er een ommezwaai. Dan sta je niet meer te blinken als men je ouder schat, maar springt je lampje op "beledigd". De vraag is maar: wanneer? Wanneer wordt het meisje een vrouw en voelt ze zich een oude taart als je haar ook maar een maand ouder durft te schatten dan ze in werkelijkheid is? Op een bepaalde leeftijd? Bij de eerste grijze haarspriet? Of bij de eerste rimpel?

Adieu

2005-07-24T23:42:00.000-07:00

Pechvogel

2005-07-23T23:59:00.000-07:00

De strijd is gestreden, de prijzen zijn verdeeld. We weten wie de overwinnaar is, we weten wie de verliezers zijn en we weten sinds vanmiddag ook wie de titel "Pechvogel van de 102de Ronde van Frankrijk" heeft weggekaapt. Mickaël Rasmussen moest, om een waterkansje op een podiumplaats te behouden, de tijdrit van zijn leven rijden. En of hij dat deed. Hij bezorgde ons vanmiddag een onvergetelijke tijdrit. Niet zevenvoudig winnaar Armstrong, niet zijn gedoodverfde opvolger Basso en al helemaal niet olympisch- en wereldkampioen Rogers maar wel de frêle Deen zorgde voor anderhalf uur plezier en vertier. De ex-mountainbiker slaagde er in op een afstand van amper vijftig kilometer twee maal op z'n bek te gaan en vijf maal van fiets te verwisselen. Tot overmaat van ramp zat stoetel na al die tegenslag met de daver op het lijf zodat hij zijn bochten aansneed als een oud wijf. Weg toptijd, weg podiumplaats. Weg ook topsport, want het hele gebeuren had meer weg van slapstick comedy. Met clown Rasmussen in de bolletjestrui als hoofdrolspeler. Zijn toekomst na zijn wielercarrière lijkt alvast verzekerd.

Productplacement

2005-07-22T21:37:00.000-07:00

Ik heb vandaag lekker gekookt. Al zeg ik het zelf. En het was niet eens schandalig moeilijk. Poepsimpel zelfs, als ik helemaal eerlijk ben. En tegenover jouw wil ik dat wel zijn. Tegen mijn tafelgasten niet, natuurlijk. Tegenover hen gedraag ik me als Jamie Oliver. De vrouwelijke versie, wel te verstaan. Dat is in deze tijden heel wat makkelijker, want nu kan je haast elke naam voor zowel een man als voor een vrouw gebruiken. Ik kan best Jamie heten, toch?
Wat ik gemaakt heb? Champignons met Boursin Cuisine. Smaak: rode pepers. Jazeker, net zoals in de reclamespot. En ik kan je vertellen: het was verdomd lekker.

Zonder woorden

2005-07-21T23:59:00.000-07:00

©Getty Images

Verspilling

2005-07-20T15:56:00.000-07:00

Ik heb mezelf in een moeilijk parket geplaatst. Want hoewel ik over het algemeen vrij optimistisch ingesteld ben, heb ik toch ook de gewoonte om als een vakantie op z'n einde loopt al op voorhand slecht gezind te zijn. In praktijk wil dat zeggen: vijf dagen op voorhand, bij een lange vakantie zelfs twee à drie weken op voorhand. Het werkt dus zonder twijfel percentagegewijs. Niet slim, nietwaar? Want op die manier duurt m'n vakantie minder lang. Zonde dus. En een verspilling van duurzame vakantiedagen. Enig advies van uwentwege?

Nader

2005-07-19T22:17:00.000-07:00

Nader
is een comparatief die nooit
eindigt,
zoals vader.
-Uit 'Wie zie je het liefst, de poes of mij' van Herman de Coninck-

Ciao Fabio

2005-07-18T18:09:00.000-07:00

18 juli 2005. Het Tourpeloton geniet van een rustdag. De renners krijgen de kans om weer even op adem te komen na twee weken van hard labeur. Slechts de witte bandjes die de renners rond hun arm dragen, herinneren aan het drama dat zich exact 10 jaar geleden voltrok.

18 juli 1995. Tijdens een drieste afdaling van de Col de Portet d'Aspet komt een handvol renners ten val. De jonge Italiaanse belofte en regerend Olympisch kampioen Fabio Casartelli blijft roerloos op het asfalt liggen. Zijn onnatuurlijke houding, maar vooral de liters bloed die uit zijn hoofd gutsen doen ons het ergste vrezen. Casartelli wordt in allerijl afgevoerd met de helikopter maar overlijdt later aan zijn verwondingen. Hij laat een vrouw en een amper twee maanden oud zoontje achter. Marco Casartelli zal zijn vader nooit leren kennen.

Vandaag was het precies 10 jaar geleden dat Fabio Casartelli het leven liet op de Portet d'Aspet. Zijn dood deed een schokgolf door het peloton gaan. Er werd gehamerd op het belang van de valhelm, die na de dood van Andréï Kivilev naast de fiets en de renner een verplicht item werd tijdens wedstrijden.
Fabio Casartelli leeft verder in onze gedachten. Op de Col de Portet d'Aspet is, op de plaats waar Casartelli zijn doodsmak maakte, een gedenksteen geplaatst ter ere van de verongelukte renner. Vanmorgen werd er, in gesloten kring, een korte plechtigheid gehouden om zijn dood te gedenken. Sinds die fatale 18 juli is het wielrennen zijn onschuld kwijt. Berg op berg af, het is allicht het mooiste, maar ook het gevaarlijkste wat de wielersport te bieden heeft.

vivre dans les coeurs
que nous laissons derrière nous
signifie ne pas connaître
la mort
-Thomas Campbell-

Koppigaard

2005-07-17T19:34:00.000-07:00

Werk je ook wel eens met Word? En heeft dat programma bij jou ook altijd zo'n deksels eigen willetje? Bij mij anders wel. En nog geen klein beetje ook. Overal waar ik vooral géén hoofdletter wil, zet hij er een en op onverklaarbare wijze beginnen mijn zinnen soms in het midden van de pagina. Vanmiddag demonstreerde het een ander initiatief van zijnentwege. Ik was een lijst met telefoonnummers aan het intikken en gaf, laten we zeggen, dit nummer in: 0475-123 456. Toen ik daarna op de enter-toets duwde, gaf hij automatisch het volgende nummer, wat volgens hem dit was: 0475-123 457. Onvoorstelbaar toch. Of niet?

Geschreven

2005-07-16T23:59:00.000-07:00

Mijn handschrift. Ik oefen er al jaren op. En als je die oefeningen allemaal naast elkaar legt, dan zie je dat mijn handschrift, net als mijn kapsel en mijn kledij, regelmatig verandert. Eens om de zoveel tijd heb ik weer een volledig nieuw handschrift, zeg maar. Momenteel heb ik er trouwens twee: een mooi en een lelijk. Mijn lelijk gebruik ik bijna altijd. Op school, tijdens interviews en voor kleine stukjes. Mijn mooi handschrift is voorbehouden voor kerstkaartjes. Voila, dat weet je dan ook weer.

Onvergetelijk

2005-07-15T22:56:00.000-07:00

Ik vind een liedje mooi. En ik wil het hebben. Maar ik ken de titel niet. Ze spelen het vaak op de radio, dat wel. Maar je zal het altijd zien. Na dat nummer volgt steevast een reclameblok, een nieuwsbulletin of een verkeersoverzicht. Nooit een titel, laat staan een uitvoerder. Dus wordt het roeien met de riemen die ik heb, dacht ik dan maar. En ik trok naar de platenboer om daar dat fijne refreintje te gaan hum-hummen. "Ken je toevallig déze melodie?" Volgens mij was ik onvergetelijk...

De mijne

2005-07-14T16:44:00.000-07:00

Mannen noemen hun vrouw tegenover anderen altijd "mijn vrouw". Daar is niks mis mee, ware het niet dat "mijn man" dan weer wat stijfjes en belachelijk klinkt. Ikzelf zeg ook liever "mijn vriendje" of "mijn lief" dan dat ik naar hem verwijs als "mijn vriend", laat staan als "mijn man". Dat laatste zou dan ook compleet belachelijk zijn, aangezien ik helemaal niet getrouwd ben. Maar goed, lief of vriendje dus. Dat zeg ik. Aan de andere kant maakt het mij dan weer niet uit of ik "vriendinnetje", "vriendin" of "liefje" genoemd word. Ook andere mogelijkheden laat ik open, maar die hou ik even voor mezelf, als dat gepermitteerd is. Ik vraag het me soms wel af hoor, wat de meest gebruikte verwijzing is. Daar kan je volgens mij best een interessante studie over maken, niet?